ตอนที่ 16 ครอบครัวพร้อมหน้า

ห้องนอนเดิมที่เคยเป็นของหลี่หลันฮวาต่อมายกให้หลี่ฮุ่ยซิ่วบุตรสาวคนโตของสะใภ้รองสวีเจียงเหมย ปีก่อนนางแต่งงานออกเรือนไปห้องนั้นจึงว่างลงอีกครั้ง บัดนี้แม่ลูกสี่คนรวมถึงอาเหิงจำต้องใช้ห้องนั้นเป็นการชั่วคราว

หลี่หลันฮวามองห้องเล็กที่ต้องเบียดเสียดกันนอนด้วยสีหน้าไม่สบายใจ ตนเองมาพึ่งพ่อแม่ก็เกรงใจพี่สะใภ้ทั้งสอง โชคดีที่พวกนางต่างใจกว้าง ไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องที่ตนหอบลูกกลับมา

“ท่านแม่...ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป ข้าคิดว่าเราคงไม่ได้เบียดกันอยู่ห้องนี้นานนักหรอก ตอนนี้ข้ามีความคิดหาเงินสร้างบ้านหลังใหญ่ให้พวกเราอยู่อย่างสบาย ต่อไปทุกคนจะมีห้องส่วนตัวเป็นของตนเอง ข้าสัญญา”

หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ท่าทางของนางสองสามวันมานี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทว่าการเปลี่ยนแปลงนี้กลับทำให้คนรู้สึกมีความมั่นคง

“อาเหิงจะนอนกับภรรยา ไม่เอาห้องส่วนตัว”

“ได้ๆ ข้ารู้แล้ว อาเหิงน้อย”

หลี่หลันฮวาหัวเราะท่าทางของชายหนุ่มที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของบุตรสาว ตั้งแต่ที่เขามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเป่าเอ๋อก็เหมือนมีเพื่อนเล่นเพิ่มขึ้นมาอีกคน

หลังจากเก็บข้าวของที่ชาวบ้านสือซานให้มาเรียบร้อยแล้ว เวลานี้พระอาทิตย์ยังลอยอยู่สูง เซี่ยชิงหลีจึงคิดออกสำรวจภูเขาของหมู่บ้านสือโถวดูสักหน่อย ที่นี่กับหมู่บ้านสือซานห่างกันเพียงเขาลูกเดียวภูมิประเทศคงไม่ต่างกันมากนัก

เมื่อนางก้าวขาออกจากเรือน อาเหิงก็รีบวิ่งตามมาเหมือนหางน้อยๆ ของนาง ด้านหลังยังมีเซี่ยชิงเป่าน้องเล็กของบ้าน

“พวกเจ้ากำลังทำอะไร”

หญิงสาวมองตะกร้าสะพายหลังพร้อมอุปกรณ์ของคนทั้งสอง ท่าทางเตรียมพร้อมราวกับรู้ว่าตนเองกำลังจะขึ้นเขา

“พี่รอง ท่านกำลังจะขึ้นเขาใช่ไหม ข้ากับพี่อาเหิงจะตามไปด้วย”

“อันตราย ลืมไปแล้วหรือว่าก่อนหน้านี้ท่านแม่ถูกหมูป่าทำร้าย เจ้าไม่กลัวแล้วหรือ”

“เป่าเอ๋อ....ไม่กลัว”

เสียงเล็กๆ แผ่วลงไร้ความมั่นใจ ยามเมื่อเอ่ยถึงเรื่องอุบัติเหตุของมารดา เซี่ยชิงหลีเกรงว่าจะเป็นปมในใจน้องสาวจึงยินยอมให้นางตามตนเองขึ้นเขาด้วย

“ได้ๆ เช่นนั้นพวกเจ้าเดินตามข้า ห้ามห่างเด็ดขาด”

สามคนเดินขึ้นเขาตามเส้นทางที่ชาวบ้านเคยใช้สัญจร เซี่ยชิงหลีมองทุ่งนาเขียวขจีราวกับผืนพรมแห่งธรรมชาติที่ถูกปูคลุมไปทั่วผืนดิน

ต้นข้าวตั้งเรียงเป็นระเบียบแกว่งไกวเบาๆ ตามแรงลมภายใต้แสงแดดอ่อน เสียงใบข้าวเสียดสีกันเป็นจังหวะ ชวนให้รู้สึกสงบ

ยามเมื่อแสงแดดส่องกระทบยอดรวงข้าวสีเขียวอ่อน ดูราวกับอาบไว้ด้วยประกายทองระยิบระยับ ผีเสื้อหลากสีบินว่อนเคล้ากลิ่นหอมของดอกไม้ป่า ขอบฟ้าด้านไกลมีแนวภูเขาสีน้ำเงินจางเป็นฉากหลัง เติมเต็มภาพให้สมบูรณ์เรียบง่ายและงดงาม

ทั้งสามเดินตามไปเรื่อยๆ สองข้างทางเป็นคันนาแคบที่ทอดยาวไปตามแปลงข้าว มีรอยเท้าของชาวนาและควายไถพาดผ่าน กลิ่นไอดินและลมเย็นที่พัดโชยมา ยิ่งตอกย้ำว่าที่นี่คือหัวใจของผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยชีวิต ความอุดมสมบูรณ์ และความสุขอันเรียบง่ายที่แท้จริง...

“พวกเจ้าสามคนเป็นเด็กบ้านหลี่หรือ กำลังจะไปไหนกันล่ะ”

ชาวบ้านที่กำลังถอนหญ้าในแปลงนาถามขึ้นอย่างใจดี เมื่อเห็นทั้งสามคนเดินผ่าน

“ขึ้นเขาเจ้าค่ะ ท่านลุงท่านป้า”

ร่างบางพยักหน้าให้พวกเขาเล็กน้อย