ตอนที่ 15 ตัดขาดความสัมพันธ์

“ท่านป้า ท่านน้า ท่านอาทั้งหลาย วันนี้หลีเอ๋อขอคำนับแทนท่านแม่ขอบคุณพวกท่านทุกคน ในอนาคตหลีเอ๋อจะกลับมาตอบแทนบุญคุณอย่างแน่นอน”

หญิงสาวคุกเข่าคำนับหน้าผากจรดพื้นให้สตรีที่มีน้ำใจเหล่านั้นอย่างจริงใจ การกระทำของเด็กสาวในวันนี้ทำให้ชาวบ้านสือซานจดจำเอาไว้ในใจ

“นี่เจ้าน่ะอาเหิง นี่เป็นไก่ป่าที่ข้าจับมาได้...ข้าให้เจ้า”

เด็กโข่งบ้านอู่ที่ยืนอยู่ด้านหลังยื่นไก่ป่าสองตัวให้กับชายหนุ่ม อาเหิงมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตามึนงง

“ข้า....ข้าขอโทษที่เคยแกล้งเจ้า”

อาเหิงที่เงียบมาตลอดยกยิ้มก่อนจะตบๆ บนหัวของเด็กโข่งบ้านอู่

“อาเหิงไม่โกรธ ดีกันนะ”

เด็กหนุ่มถูกอาเหิงทำเช่นนั้นถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เซี่ยชิงหลีอดขำมิตรภาพของพวกเขาไม่ได้ ก่อนหน้านี้ทั้งสองเคยมีเรื่องทะเลาะกัน ทว่ายามเมื่อต้องลาจากกลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์

“เอาละเวลาก็ไม่เช้าแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”

เซี่ยชิงหลีเข็นรถลากพาครอบครัวจากไป ชาวบ้านสือซานต่างยืนมองพวกเขาที่หน้าหมู่บ้านกระทั่งลับสายตา

ณ หมู่บ้านสือโถว

หมู่บ้านสือโถว เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ห่างจากหมู่บ้านสือซานออกไปเพียงเขาหนึ่งลูก ชาวบ้านสือซานที่นั่งเกวียนเทียมวัวเข้าไปในอำเภอ หลิงหนานจำต้องผ่านหมู่บ้านสือโถวก่อนเป็นอันดับแรก ทำให้ข่าวคราวที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านสือซานรู้ถึงหมู่บ้านสือโถวอย่างรวดเร็ว

และสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านรองตระกูลเซี่ยก็มาถึงหูของคนบ้านหลี่ด้วยเช่นกัน พี่ชายทั้งสองและบิดาของหลี่หลันฮวาเดิมทีเตรียมข้าวของเพื่อมาเยี่ยมบุตรสาวและหลานๆ ทว่านี่เป็นการตัดสินใจมาที่หมู่บ้านสือซานในรอบหลายปี

ก่อนหน้านี้พวกเขามาเยี่ยมนางหลายครั้ง แต่ถูกแม่เฒ่าหวังกีดกันและพูดจาดูถูกสิ่งของจากพวกเขาที่นำมาฝาก ผู้เฒ่าหลี่เกรงว่าแม่สามีของหลี่หลันฮวาจะไม่พอใจที่พวกตนมาวุ่นวายที่ตระกูลเซี่ยจึงไม่กล้ามาหานางอีก นับตั้งแต่ตั้งแต่วันที่เซี่ยชิงเป่าเกิดพวกเขาก็ไม่มาที่หมู่บ้านสือซานอีกเลย

ณ ปากทางเข้าหมู่บ้านสือโถว

“นั่น!! คนพวกนั้นดูคุ้นๆ ไม่ใช่หรือ พวกเขาคนตระกูลใด”

หลี่ต้าซาน บุตรชายคนโตของหลี่จิ้งจง ผู้เป็นบิดาของหลี่หลันฮวาชี้ให้บุรุษต่างวัยทั้งสองดูกลุ่มคนที่กำลังเดินเข็นรถลากตรงมายังพวกตน

“ท่านพ่อ!!”

หลี่หลันฮวาเมื่อได้พบครอบครัวของตนอีกครั้งก็มิอาจสะกดกลั้นความปีติเอาไว้ได้ หลายปีต้องทนทุกข์แม้แต่บิดามารดาก็ไม่สามารถพบหน้า ช่างเป็นเวรกรรมโดยแท้

ชายชราที่สายตาเริ่มฝ้าฟางเพ่งมองคนกลุ่มนั้น เมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยของบุตรสาว ผู้เฒ่าหลี่ก็ตะโกนออกไปในทันที

“ฮวาเอ๋อ!! นั่นเจ้าหรือ”

คนทั้งสามทิ้งข้าวของในมือวิ่งตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เมื่อผู้เฒ่าหลี่เห็นบุตรสาวคนเล็กได้รับบาดเจ็บพันผ้าขาวทั้งตัวก็อดเจ็บปวดใจมิได้ น้ำตาของชายชราหลั่งออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาขุ่นมัวใต้รอยเหี่ยวย่นมองใบหน้าผอมแห้งของบุตรสาวด้วยความเวทนา

หยดน้ำตาไหลรินจากหางตาอย่างเงียบงันโดยไร้เสียงสะอื้น ทุกคนรับรู้ถึงความรู้สึกที่ชายชราถ่ายทอดออกมาโดยไม่เอื้อนเอ่ย

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นบอกเล่าเรื่องราวความรู้สึกทั้งหมด น้ำตาของชายชรานั้นมิใช่เพียงแค่หยาดน้ำแห่งความเศร้า แต่มันคือความคิดถึงบุตรสาวที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ