ตอนที่ 14 ขับไล่พวกนางแม่ลูก

“ในเมื่อท่านแม่ต้องการหย่าร้างกับเขา พวกเราล้วนฟังท่าน”

หญิงสาวและเหล่าพี่น้องต่างพยักหน้าให้กำลังใจผู้เป็นมารดา ทว่าตัวต้นเรื่องอย่างเซี่ยจื่อยวนกลับไม่เห็นด้วย

“เดี๋ยวก่อน!! ข้ายังมิได้ยินยอมหย่าร้างกับเจ้า พวกเขาเองก็เป็นลูกๆ ของข้าเช่นกัน เจ้าจะพาพวกเขาไปด้วยไม่ได้”

“ข้ามิได้ถามความเห็นของเจ้า จะยินยอมหรือไม่ต้องดูความพอใจของข้า เซี่ยจื่อยวน...หากเจ้าไม่ยอมหย่าเช่นนั้นก็ไปพบกันที่ศาลาว่าการ”

หลี่หลันฮวาไม่แม้แต่จะเสียเวลามองหน้าอดีตสามีให้เสียสายตา บัดนี้นางมิใช่เด็กสาวบ้านยากจนที่ถูกบีบบังคับให้แต่งเข้าตระกูลเซี่ยคนนั้นอีกแล้ว

“เจ้า!! มันจะมากเกินไปแล้ว หลี่หลันฮวาใครให้ความกล้าเช่นนี้แก่เจ้า”

“เจ้าอย่างไรเล่า!!”

หญิงสาวชี้หน้าบุรุษที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามีด้วยความคับแค้นใจ

“ตลอดชีวิตตัวข้าหลี่หลันฮวาแม้จะเกิดมายากจนข้นแค้น ทว่าเมื่อแต่งเข้าตระกูลเซี่ยข้าไม่เคยทำผิดต่อเจ้าเลยสักครั้ง ข้าอดทนรับใช้ครอบครัวของเจ้าทุกอย่าง แม้ลูกทั้งสามจะกินไม่อิ่มห่มไม่อุ่นหรือต่อให้เจ้าไม่เคยสนใจพวกเขา....ข้าก็ไม่เคยกล่าวโทษ แต่ดูเจ้าตอนนี้สิ...เกือบยี่สิบปีที่เจ้าหลอกลวงพวกเราแม่ลูก เจ้ายังมีหน้ามาต่อว่าข้าอีกหรือ!! ไม่แปลกใจเลยเหตุเมื่อพี่สะใภ้รังแกพวกเราแม่ลูก เจ้าที่เป็นบิดาเป็นสามีเอาแต่ยืนมองเฉยๆ นั่นก็เพราะนางก็เป็นภรรยาอีกคนของเจ้าเช่นกัน!!”

หลี่หลันฮวาตะโกนใส่หน้าเซี่ยจื่อยวนอย่างไม่ไว้หน้า

“หุบปากนะ!!...นางหญิงสารเลว!! เจ้ามันพวกตัวขาดทุน เจ้าพวกไร้ค่า มีสิทธิ์อันใดมาด่าลูกชายของข้า”

แม่เฒ่าหวังทนไม่ได้ที่บุตรชายสุดที่รักถูกต่อว่า แม้เขาจะทำไม่ดีทว่าเซี่ยจื่อยวนก็ยังคงเป็นบุตรชายของนาง

“เอาล่ะ…เลิกพูดจาบ้าน้ำลายเสียที ในเมื่อท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านก็อยู่ที่นี่ ขอชาวบ้านทุกคนช่วยเป็นพยาน เราบ้านรองขอตัดขาดจากตระกูลเซี่ย ตัดขาดจากเซี่ยจื่อยวน…เป็นตายไม่ยุ่งเกี่ยว”

เซี่ยชิงหลีเห็นว่าเรื่องราวชักจะเลยเถิดบานปลาย นางต้องการจัดการเรื่องให้จบในวันนี้ จึงได้เอ่ยตัดบท

“พี่ใหญ่! ท่านเขียนหนังสือตัดขาดให้ข้าสามฉบับ ให้ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านสือซานเป็นพยาน จากนี้พวกเราจะออกจากตระกูลเซี่ย ไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก”

เซี่ยจื่ออี้ทำตามที่น้องสาวสั่งในทันที เมื่อรับหนังสือตัดขาดมาไว้ในมือ เซี่ยชิงหลีจึงใช้สายตาข่มขู่คนตระกูลเซี่ยให้ประทับลายนิ้วมือและลงชื่อทันที

“อี้เอ๋อ...ลูกก็เห็นด้วยอย่างนั้นหรือ”

เซี่ยจื่อยวนหันไปถามบุตรชายที่เขาเคยรักมากกว่าใคร ต่อมาเมื่อชายหนุ่มกลายเป็นคนพิการจึงถูกบิดาละเลยไม่ต่างจากแม่และน้องทั้งสอง

“ขอรับ...ข้าเห็นด้วย ต่อไปท่านพ่อดูแลตนเองให้ดี”

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ตนเองแม้จะเป็นบุตรชายตระกูลเซี่ย ในเมื่อแม่และน้องๆ ต้องการจากไป ตัวเขาเองก็ไม่คิดอยู่

ท่าทางไร้เยื่อใยของพวกเขาทำเซี่ยจื่อยวนพูดไม่ออก ภายในอกเจ็บแปลบอย่างหาสาเหตุไม่ได้

สิบกว่าปีก่อน...ตัวเขาและพี่ชายคนโตกลับจากอำเภอหลิงหนาน บังเอิญพบหญิงชาวบ้านกำลังจมน้ำร้องขอความช่วยเหลือ พี่ชายใหญ่ที่ว่ายน้ำเป็นจึงได้กระโดดลงไปเพื่อช่วยนาง ทว่าภายหลังเมื่อตนได้เห็นหน้าหญิงสาวนางนั้นชัดๆ จึงตกหลุมรักในทันที