ตอนที่ 5 ทุบตีแม่เฒ่าหวัง

“เจ้า!! เจ้าเด็กคนนี้! หลี่หลันฮวาเจ้าเป็นแม่ เป็นผู้ใหญ่เหตุใดถึงปล่อยให้เด็กมายืนเถียงกับผู้อาวุโสฉอดๆ เจ้าไม่เอาหน้าแล้วใช่หรือไม่ โอ๊ย!! ใครก็ได้ ดูเจ้าตัวล้างผลาญพวกนี้สิ เกิดมาเพื่อเอาชีวิตของข้าหรืออย่างไร!! สวรรค์!! ท่านเหตุใดต้องให้พวกมันมาเกิดในตระกูลเซี่ยด้วย”

หญิงชราทรุดตัวลงบนพื้นตีอกชกตัวหวังให้พวกเขารู้สึกละอายแก่ใจ ทว่าเซี่ยชิงเป่ากลับยืนหน้าตายไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ในใจของนางคิดว่า หากตนเลือกเกิดได้ก็ไม่อยากเกิดเป็นคนตระกูลเซี่ยเหมือนกัน เหล่าชาวบ้านต่างคุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้ของตระกูลเซี่ยแล้ว ทุกวันมักมีเรื่องถกเถียงกับบุตรสาวคนเล็กของบ้านรอง

สุดท้ายลงเอยที่นางถูกลงโทษอยู่เป็นประจำ บ้านไหนมีใครไม่เคยตีลูกหลานบ้าง อีกอย่างนี่ก็ไม่ใชเรื่องของพวกตน พวกเขาจึงทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่างๆ

“เถียงสู้ไม่ได้ก็เอาความอาวุโสเข้าข่ม ความยุติธรรมบนโลกใบนี้อยู่ที่ใด”

เด็กน้อยกลอกตาด้วยความรำคาญ ในสายตาของเซี่ยชิงหลีเซี่ยชิงเป่าเกิดมาเพื่อเป็นคู่ปรับกับแม่เฒ่าหวังโดยแท้ ร่างบางที่กอดอกยืนฟังอย่างเงียบๆ หลุดขำพรืดออกมา ทว่าก็รีบเก็บสีหน้าก่อนจะที่มีคนเห็นเข้า

เมื่อตนเถียงสู้เด็กน้อยแปดขวบอย่างเซี่ยชิงเป่าไม่ได้ แม่เฒ่าหวังจึงเลิกแสดงละคร หญิงชราลุกขึ้นยืนสะบัดเสื้อผ้าที่สกปรกก่อนชี้ไปยังคนบ้านรอง

“ได้! ได้! ข้าไม่เถียงกับพวกเจ้าแล้วก็ได้ บ้านรองของพวกเจ้าคนไหนจะเป็นผู้รับการลงโทษ จงเดินออกมา”

แม่เฒ่าหวังมองเห็นแววอยู่ไกลๆ ว่าตนอาจไม่ใช่คู่มือของหลานสาวผู้นี้ ช่างเถอะ!ไก่ตัวนั้นคนก็กินจนหมดแล้ว หากไม่หาทางระบายความโกรธใส่คนเหล่านี้ เห็นทีตนเองคงจะไม่สามารถนอนหลับได้

“ข้าจะขอรับโทษครั้งนี้เอง!!”

เซี่ยจื่ออี้เดินกะเผลกออกมาขวางน้องทั้งสองและมารดาเอาไว้ด้านหลัง

“ดี เจ้าหมาป่าตาขาว เช่นนั้นก็จงรับโทษเสีย”

แม่เฒ่าหวังเอ่ยกับชายหนุ่มราวกับมิได้มองเขาเป็นหลานชายของตน ในระหว่างที่กำลังจะลงแส้กับหลานชายคนรอง มือของใครคนหนึ่งก็เอื้อมมากระชากแส้จากมือนาง

“ใครมันกล้ามาขวางข้า!!”

หญิงชราหันขวับไปยังเจ้าของมือ เมื่อเห็นว่าเป็นหลานสาวใบ้ โทสะของแม่เฒ่าหวังที่กำลังดับมอดก็ยิ่งพลุ่งพล่านมากกว่าเดิม

หญิงชราปรี่เข้าไปหวังจะตบเด็กสาวตรงหน้าให้คว่ำ

ทว่าร่างสูงของอาเหิงก็พุ่งมาขวางทางทำให้ใบหน้าอันหล่อเหลาถูกฝ่ามือหนาของหญิงชราฟาดลงไปอย่างถนัดถนี่ มุมปากสีอิงเถาพลันมีเลือดสดๆ ไหลย้อยออกมา

เซี่ยชิงหลีไม่คิดว่าชายหนุ่มที่ถูกมองว่าเป็นคนไม่เต็มเต็ง ถูกดูหมิ่นว่าเป็นคนไร้ค่ากลับเอาตัวเข้ามาปกป้องตน สองชาติในการมีชีวิตนอกจากท่านอาจารย์และครอบครัวใหม่ของตนแล้ว เขาคืออีกคนที่พยายามปกป้องนาง

ตั้งแต่บัดนั้นเซี่ยชิงหลีได้สลักลึกลงในใจ ว่าอาเหิงเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว

หญิงสาวจับใบหน้าหล่อเหลาพลิกสำรวจดู เมื่อเห็นด้านข้างแก้มเป็นรอยฝ่ามือของแม่เฒ่าหวังประทับเต็มทั้งห้านิ้วก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ ใครที่กล้าทำร้ายผู้ชายของตน มันจะต้องได้รับความเจ็บปวดมากกว่าหลายเท่า