บทที่ 121 ตัวช่วยพิเศษ

บทที่ 121 ตัวช่วยพิเศษ

นักศึกษาหนุ่มที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงคนไข้รู้สึกอยากร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา เพราะเขาเองก็อยากยืนมองและจดจำเหมือนเพื่อน ๆ ทุกคน แต่น่าเสียดายที่เขามองเห็นตัวเองไม่ได้

แม้ว่านี่ก็คงเป็นโอกาสที่หาครั้งที่สองในชีวิตไม่ได้อีกแล้ว

มีใครบ้างที่จะเคยรับประสบการณ์รมยาในหลาย ๆ รูปแบบเหมือนเขาเช่นนี้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ นักศึกษาหนุ่มก็ยังอยากยืนดูด้วยอยู่ดี!

“เธอจำได้หมดแล้วหรือยัง?”

หลี่เคอหมิงหันกลับมามองหน้าซูเย่เมื่อสาธิตวิธีการรมยาทั้งหมดจบลง

กลุ่มนักศึกษาแพทย์ที่ยืนอยู่ด้านข้างพร้อมใจกันหันขวับมาจ้องมองซูเย่เป็นตาเดียว

พวกเขาเองจดจำสิ่งที่หลี่เคอหมิงสอนได้เพียง 30 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

“จำได้หมดแล้วครับ” ซูเย่พยักหน้า

บรรดานักศึกษาแพทย์พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว!

โชคดีที่พวกเขาเคยเห็นการฝังเข็มของซูเย่มาก่อน หลายคนจึงเตรียมตัวเตรียมใจรับคำตอบของเขาได้อยู่แล้ว

“ฉันอยากจะลองทำการรมยาดูบ้าง เพื่อน ๆ คนไหนอยากออกมาเป็นอาสาสมัครบ้างไหม?”

ซูเย่หันไปถามกลุ่มนักศึกษาแพทย์พร้อมกับยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร

“ฉันเอง!”

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นสูงด้วยความตื่นเต้น

“ขวับ…”

ทันใดนั้นทุกสายตาก็หันขวับไปจ้องมองเธอด้วยความขบขัน

รีบเสนอตัวออกมาเพราะเห็นว่าซูเย่หน้าตาหล่อเหลาใช่ไหมล่ะ

เมื่อเห็นสายตาของเพื่อน ๆ ที่จ้องมองมา นักศึกษาสาวก็หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“ขอเป็นผู้ชายดีกว่าครับ”

ซูเย่ตอบกลับไปยิ้ม ๆ

นักศึกษาหนุ่มที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงรีบหมุนตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจับเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งมากดให้นอนลงบนเตียงพลางพูดว่า “นายเองก็มาลองดูบ้างเถอะ!”

หลังจากนั้นเขาก็หันมามองหน้าซูเย่ “เอาหมอนี่แหละ!”

นักศึกษาหนุ่มอีกหลายคนช่วยกันเข้ามาล็อคแขนล็อคขาเพื่อนผู้โชคร้าย ไม่ว่าชายหนุ่มพยายามดิ้นรนสักแค่ไหน แต่สุดท้ายเสื้อด้านหลังก็ถูกถลกขึ้นไปหมดแล้ว

นักศึกษาหนุ่มผู้เป็นอาสาสมัครคนแรกไม่อยากเป็นหนูทดลองอีกแล้ว เขาเองก็อยากยืนดูจากด้านข้างบ้างเหมือนกัน!

“นี่ ไม่ต้องดิ้นน่า ฉันกำลังจะให้นายได้มีโอกาสเข้ารับการรมยาครั้งพิเศษเชียวนะ!”

ซูเย่เห็นดังนั้นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเริ่มต้นกระบวนการรมยาทั้งหมดโดยไม่ต้องให้หลี่เคอหมิงย้ำเตือนแม้แต่คำเดียว

เขาทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“เยี่ยมมาก ทักษะแบบนี้เหมือนแพทย์มืออาชีพเลยนะเนี่ย”

หลี่เคอหมิงยิ้มกว้างด้วยความชื่นชม

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนที่อยู่ในห้องฝังเข็มก็ถึงกับเงียบงันไป

ด้วยความตกตะลึง

เป็นความตกตะลึงที่ห้ามกันไม่ได้

ถึงหลายครั้งก่อนหน้านี้พวกเขาจะตกตะลึงกับฝีมือของซูเย่มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้ พวกเขาก็ยังอดตกตะลึงไม่ได้อยู่ดี

เงียบกริบ

เพราะทุกคนรู้ดีว่าซูเย่มีฝีมือเก่งเกินหน้าเกินตาพวกเขา มันจึงน่าหงุดหงิดใจเหลือเกิน!

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง!” นักศึกษาหนุ่มผู้เป็นอาสาสมัครรายแรกได้แต่พยักหน้าขณะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายคลิป เพื่อเอาไปเปิดดูสำหรับทบทวนบทเรียนในภายหลัง

เมื่อถึงตอนนี้การรมยาของคนไข้หญิงที่อีกเตียงหนึ่งก็เสร็จสิ้นลงพอดี

เมื่อเข้ารับการรมยาเรียบร้อย อาการปวดท้องประจำเดือนของเธอก็ทุเลาทันตาเห็น ใบหน้าที่ซีดขาวก็กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง

“หลังจากนี้ คนไข้ต้องเข้ารับการรมยาอีกสามวันนะครับ เป็นการรมยาวันละหนึ่งครั้ง เมื่อทำครบกำหนดสามวันแล้ว อาการก็จะหายดี”

หลี่เคอหมิงกล่าว

“เข้าใจแล้วค่ะ คุณหมอ ขอบคุณมากนะคะ”

หลังออกเวรประจำวันนี้เรียบร้อย

ซูเย่ก็เดินทางกลับไปที่มหาวิทยาลัยและนั่งสมาธิเข้าสู่ราชวังแห่งความทรงจำ ก่อนจะเปิดตำราแพทย์โบราณที่เกี่ยวข้องกับการรมยาดูทีละฉบับ และศึกษาข้อมูลด้วยความมุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง

…