ตอนที่ 11 เสียงกีต้าร์ผ่านพิณผีผา (ตอนต้น)

บทที่ 11 เสียงกีต้าร์ผ่านพิณผีผา (ตอนต้น)

ซูเย่ถือพิณผีผาเอาไว้มือในขณะที่เดินขึ้นไปยังตำแหน่งเดิมของหญิงสาวที่ทำการแสดงก่อนหน้านี้ ในขณะที่จินฟานและซุนชือต่างเดินไปประจำที่ตำแหน่งของตนเช่นกัน

ทันทีที่เห็นพิณผีผาในมือของซูเย่ ดวงตาของไป๋จือหรานและไป๋จือเหยียนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าเขาเป็นมือกีต้าร์หรอกเหรอ? ทำไมถึงเปลี่ยนมาเล่นพิณผีผาแทนล่ะ?

ผู้คนที่ได้เห็นประกาศการแสดงจากฟอรัมในเว็บบอร์ดและรอชมการแสดงของพวกเขาต่างตกตะลึงเช่นกัน

มีผู้คนมากหน้าหลายตาที่ตั้งหน้าตั้งตารอฟังการเล่นกีต้าร์ของซูเย่ผู้ที่ตอบโต้คนจากสถาบันดนตรีซิงเหมิงคนนั้น แต่ตอนนี้ทุกคนกลับสงสัยในสิ่งเดียวกัน

“ทำไมถึงเป็นพิณผีผาล่ะ?”

อาจารย์หลี่เคอหมิงพึมพำเบา ๆ ดวงตาของเขาฉายแววเคลือบแคลงใจในบางอย่าง

เชียนจุนเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยกับการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ได้คาดคิด บางทีอาจจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นก็เป็นได้ เขาแอบเหลือบมองไปยังบริเวณที่ผู้บริหารทั้งหลายนั่งอยู่

แต่เมื่อเห็นว่าเหล่าผู้บริหารไม่ได้รู้สึกผิดแปลกอะไร เขาเลยเริ่มรู้สึกเบาใจขึ้น

ซูเย่นั่งลงและรอสัญญาณเริ่มการแสดงจากจินฟานและซุนชือ

พวกเขาพยักหน้าให้กันเป็นสัญญาณแสดงความพร้อม

ซูเย่จัดท่าทางถือพิณผีผาในมือเป็นแนวตั้งก่อนจะเริ่มบรรเลงบทเพลง

“ตึ๊ง ตึ๊ง~”

จินฟานและซุนชือถึงกับชะงักไปเมื่อพวกเขาได้ยินโทนเสียง ทั้งสองคนหันไปมองซูเย่อย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่เพิ่งจะได้ยินเสียงนั้นไปเมื่อครู่

เมื่อกี้นี้มันเสียงกีต้าร์ชัด ๆ เลยนี่นา!

บรรเลงเสียงกีต้าร์ผ่านพิณผีผางั้นเหรอ?

ดวงตาคู่สวยของไป๋จือหรานเหลือบมองขึ้นไปยังซูเย่ที่อยู่บนเวที ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังพิณผีผาในมือของเขาอย่างประหลาดใจ

“เมื่อกี้นี้มัน…..เสียงกีต้าร์?”

ไป๋จือเหยียนถามด้วยความฉงนปนประทับใจ

“ใช่แล้ว”

ไป๋จือหรานยังคงมองพิณผีผาในมือของซูเย่ วิธีที่เขาเล่น วิธีที่เขาใช้จับ ทุกท่วงท่าที่เขาทำ … เขาทำแบบนั้นได้อย่างไร?

หญิงสาวผู้แสดงด้วยพิณผีผาก่อนหน้านี้ยืนอยู่ที่ทางขึ้นเวทีด้วยท่าทีกังวล บางทีพิณของเธออาจจะเสียหายตอนเธอกำลังแสดง และเสียตอนที่คนอื่นยืมไปพอดี เธอมองซูเย่ด้วยสายตารู้สึกผิด

เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าพิณผีผาของเธอจะสามารถทำเสียงแบบนั้นออกมาได้อย่างไร ถ้าไม่ใช่เพราะมันพัง

จินฟานและซุนชือเองก็ไม่สามารถหาเหตุผลให้กับเรื่องนี้ได้ แต่มันถึงตาที่พวกเขาจะต้องร้องเพลงแล้ว พวกเขาจะต้องดำเนินการแสดงต่อไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม

ในเวลานี้คงทำได้แค่เพียงเชื่อมั่นในตัวของซูเย่เท่านั้น

จงมั่นใจในความมั่นคงของหินผา!

แถมเจ้าซูเย่ก็ดูมั่นใจในตัวเองดี!

เหล่าผู้ชมเองก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังคงนึกไม่ออกว่ามันแปลกไปตรงไหน เพราะบทเพลงที่ถูกขับร้องนั้นก็ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกไปจากปกติ

จินฟาน: “โลกที่เต็มไปด้วยเหล่าพฤกษาอยู่หนใด?”

“หากที่นั้นมีจริง ฉันจะมุ่งไปอย่างแน่นอน!”

ซุนชือ: “จะขึ้นไปยืนอยู่บนยอดเขา ที่สูงเหนือที่อื่นใด “

“ต่อให้เป็นหน้าผาสูงชัน ฉันก็จะไป!”

…..

ทันทีที่พวกเขาเอ่ยเนื้อร้องออกมา ทั้งจินฟานและซุนชือต่างสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้นอีกครั้ง ดั่งเช่นเมื่อคืนวานที่พวกเขาได้ลองซ้อมเปิดหมวดที่จัตุรัสส่วนกลาง มันเป็นความรู้สึกที่มากกว่าครั้งนั้นเสียอีก

ร่างกายที่แข็งเกร็งเพราะความตื่นเต้นเริ่มผ่อนคลายลง

สดับฟังถึงเสียงพิณผีผา ปล่อยใจให้เป็นหนึ่งเดียวกับบทเพลง..

“เขาไม่ได้เล่นพิณผีผาด้วยวิธีการเล่นแบบปกติ เขาเปลี่ยนวิธีกดโน้ตสายพิณ รวมถึงวิธีการดีดด้วย… ” หลังจากที่ไป๋จือหรานสังเกตุมือของซูเย่มาได้สักพัก เธอก็ได้ข้อสรุป

ในใจลึก ๆ แล้ว เธอคาดหวังกับนักศึกษาที่เล่นพิณผีผาอยู่ข้างบนเวทีคนนั้นมากทีเดียว

ไป๋จือเหยียนมองสีหน้าของพี่สาวเธอก่อนจะเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“จะทำอะไรแบบนี้ได้ เขาต้องมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งทั้งเรื่องพิณ ทั้งเรื่องกีต้าร์เลยใช่ไหม? “

“ใช่แล้ว”

ไป๋จือหรานพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นคำตอบ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังมือของซูเย่ที่กำลังบรรเลงพิณผีผา

ในที่สุดผู้ชมคนอื่น ๆ ก็รู้สึกตัวถึงเรื่องผิดแปลกกันเสียที พวกเขาพูดคุยกันด้วยเสียงกระซิบ

“เสียงมันฟังดูไม่ไพเราะเพราะพริ๊งเลยแฮะ”