บทที่ 1001

“ผู้อาวุโสโม่! ท่านไม่สามารถ.....”

ตาเฒ่าซูใกล้คลั่งแล้ว ท่าทางทำอะไรไม่ถูกของเขา เห็นได้ชัดว่าตกใจมาก

ยากที่จะได้เห็นเฮ่อจงมีความคิดเดียวกับตาเฒ่าซู เขาก็พูดเสียงดังว่า “ผู้อาวุโสโม่ จะให้ป้ายจัดการดูแลกับคนอื่นตามใจชอบได้ยังไงครับ!”

ผู้อาวุโสโม่ปรายตามองทั้งสองคน พูดเสียงเย็นชาว่า “อย่าบอกนะว่าพวกนายไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด”

จู่ๆ ตาเฒ่าซูกับเฮ่อจงไม่กล้าพูดอะไรมาก ทั้งสองค่อยๆ ใจเย็นลง

พวกเขาเข้าใจอยู่แล้วว่าอสูรวิเศษบนตัวลู่ฝานหมายถึงอะไร และรู้ว่าถ้าเทียบกับอนาคตของโลกผู้ฝึกชี่ ป้ายดูแลจัดการอันเล็กๆ ของเจดีย์ยา ไม่นับประสาอะไรเลย

แต่พวกเขาแย้งการกระทำนี้ตามสัญชาตญาณ

เพราะพวกเขาดิ้นรนในเจดีย์ยามาครึ่งชีวิต กว่าจะได้ป้ายจัดการดูแลอันนี้มา ได้รับตำแหน่งผู้ดูแลเจดีย์ยาที่ใครๆ ต่างให้ความเคารพเลื่อมใส

นี่คือความภูมิใจของพวกเขา คือทุกสิ่งของพวกเขา

แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านี้เหมือนสมุนไพรต้นหนึ่ง เหมือนยาเม็ดหนึ่งในมือผู้อาวุโสโม่ เอาไปแลกเปลี่ยนตามใจชอบ

ทั้งสองคนรู้สึกว่าความพยายามกว่าครึ่งชีวิตของตัวเองโดนดูถูก

ลู่ฝานก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ป้ายจัดการดูแลงั้นเหรอ

เขาเคยได้ยินสิ่งนี้

นับดูแล้วเขาก็อยู่ที่เจดีย์ยามาระยะหนึ่งแล้ว

แน่นอนว่าต้องรู้ว่าจัดการดูแลเจดีย์ยา แสดงถึงฐานะอย่างไร ลู่ฝานไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะกลายเป็นคนจัดการดูแลของเจดีย์ยา

ฐานะแบบนี้เมื่อคิดดูแล้ว ต้องสูงกว่าผู้ตรวจการชั้นกลางมาก

และตอนนี้ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหน้า จะเอามันมาแลกกับเจ้าดำสองสามวัน

ลู่ฝานรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปหรือเปล่า