บทที่ 1002

ผู้อาวุโสโม่เอาป้ายอันหนึ่งออกมาจากอก ยื่นให้ลู่ฝานแล้วพูดว่า “นี่เป็นป้ายที่ฉันเป็นคนจัดการดูแลในตอนนั้น ตอนนี้เป็นของนายแล้ว อีกเดี๋ยวฉันจะเอาชื่อนายสลักไว้บนกำแพงพลังชี่ของเจดีย์ยา”

พูดพลาง ผู้อาวุโสโม่ก้าวออกไป ราวกับอยากพาเจ้าดำกับอี้ปู่ออกไปจนทนไม่ไหวแล้ว

เฮ่อจงมองลู่ฝาน ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน ฉันคิดไม่ถึงเลยว่านายจะเป็นคนหน้าเลือดขนาดนี้!”

พูดจบ เฮ่อจงส่ายหัวเดินออกไป

ผู้เฒ่าซูพูดอย่างไม่เกรงใจยิ่งกว่า เขาพูดเสียงดังว่า “ลู่ฝาน เก็บป้ายของนายไว้ให้ดี ระวังมันจะเอาชีวิตนาย!”

ทั้งสองเดินตามผู้อาวุโสโม่ออกไป

ตอนนี้ผู้ฝึกชี่ที่อยู่รอบๆ พากันเงียบทั้งหมด

ลู่ฝานมองป้ายเหมือนหยกในมือ จากนั้นพยักหน้าเบาๆ

ไม่ว่าอย่างไร เขาได้ป้ายนี้มาอยู่ในมือแล้ว

มีสิ่งนี้อยู่ ถือว่าอยู่ในเมืองหลวง เขามียันต์คุ้มกายที่ไม่เลวแล้ว!

…...

หลังผ่านไปสองสามชั่วยาม ชื่อของลู่ฝานปรากฏอยู่บนกำแพงพลังชี่

เมื่อผู้ฝึกชี่ของเจดีย์ยาจำนวนไม่น้อย เห็นว่าลู่ฝานเป็นคนจัดการดูแลแล้ว พากันฮือฮาไปหมด ต่างสอบถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลังผ่านไปหนึ่งวัน เรื่องที่ลู่ฝานเอาอสูรวิเศษที่สามารถกลั่นยาได้ เป็นของแลกเปลี่ยนกับป้ายจัดการดูแล แพร่กระจายไปทั้งเจดีย์ยา

คนส่วนหนึ่งกำลังสอบถามด้วยความอยากรู้ ว่าเป็นอสูรวิเศษแบบไหนกันแน่ ที่สามารถกลั่นยาได้

ส่วนคนอีกส่วนหนึ่งกลับด่าทอลู่ฝานว่าหน้าไม่อาย ไม่คิดเลยว่านักบู๊จะกลายเป็นคนจัดการดูแลของเจดีย์ยา

หลังผ่านไปสามวัน เรื่องในเจดีย์ยาแพร่ไปถึงหูของอำนาจใหญ่อื่นๆ ในเมืองหลวง

ตระกูลหาน

หานอู๋ซวงนั่งอยู่ตรงข้ามสงป้าเทียน หลังจากได้ยินว่าลู่ฝานกลายเป็นคนจัดการดูแลของเจดีย์ยา เขาเกือบพ่นน้ำชาใส่หน้าสงป้าเทียน หลังจากนั้นเขาพูดเอะอะว่า “เด็กอย่างลู่ฝานมีความสามารถมากกว่าฉันอีก! เขาทำเรื่องที่ฉันยังไม่กล้าทำ นักบู๊กลายเป็นคนที่เหนือกว่าพวกผู้ฝึกชี่ ทำไมฉันฟังแล้วรู้สึกดีขนาดนี้!”