บทที่ 1009

ด้านข้างของเขา ชุดดำเหมือนหมึก ผมยาวประบ่า ผ้าผืนบางปิดหน้า ถ้าไม่ใช่อู่คงหลิงจะเป็นใครได้อีก

ตอนลู่ฝานเห็นอู่คงหลิง เขาเบิกตาโตทันที

ตอนนี้อู่คงหลิงเหาะช้าๆ ไปอีกด้าน ราวกับไม่อยากเข้าไปในการต่อสู้ของสองคนนี้

หานหยวนหนิงโมโหแต่ระบายออกมาไม่ได้ ดวงตากลายเป็นสีแดงโลหิตอย่างรวดเร็ว

นี่คือเคล็ดวิชาบู๊บ้าคลั่งของตระกูลหาน สามารถเพิ่มพลังกับความเร็วได้ในพริบตา แผดเสียงดังออกมาหนึ่งครั้ง หานหยวนหนิงพุ่งไปหาเทียนชิงหยางอีกครั้ง

สามพันกระบี่ในพริบตาเดียว พลังปราณของหานหยวนหนิงกลายเป็นค่ายกลกระบี่

เทียนชิงหยางมองภาพนี้ เขาทำเพียงแค่ยกมือขึ้นมาแล้วกดมือลง

“กดดัน!”

เหมือนมีพลังล่องหน ควบคุมโดยการกดหานหยวนหนิงเอาไว้ กดหานหยวนหนิงลงไปบนพื้น

เทียนชิงหยางยิ้มแล้วพูดว่า “หานหยวนหนิง อย่างนายยังห่างชั้นอีกเยอะ”

หานหยวนหนิงดิ้นไปมาบนพื้นอย่างสุดชีวิต แต่พลังปราณบนตัวเขากลับแตกเป็นเสี่ยงๆ

“เทียนชิงหยาง นายรนหาที่ตาย!”

จู่ๆ หานหยวนหนิงแผดเสียงออกมา ลูกดอกโลหิตดอกหนึ่งพุ่งออกไป

เทียนชิงหยางไม่ได้คิดถึงกระบวนท่านี้ เสื้อเปื้อนเลือดของหานหยวนหนิงหนึ่งหยด

เพียงแค่หยดเดียว สีหน้าของเทียนชิงหยางเปลี่ยนไปทันที

จู่ๆ หานหยวนหนิงลุกขึ้นมาพูดว่า “ดูถูกลูกหลานตระกูลหาน ต้องตาย!”

ทั้งตัวเขาเหมือนมนุษย์โลหิต หานหยวนหนิงพุ่งเข้าไปหาเทียนชิงหยาง

เทียนชิงหยางพยายามเช็ดเลือดบนเสื้อออก แต่มันสายไปเสียแล้ว เลือดสดกลายเป็นเปลวเพลิงสีขาว เริ่มลุกโชนขึ้นมาทันที ทันใดนั้นเทียนชิงหยางโดนปกคลุมอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง

“ไอ้สารเลว!”

ในที่สุดเทียนชิงหยางก็ดึงกระบี่มังกรคำรามออกมา