บทที่ 1010

หอไป่เฟิ่ง สภาพเละเทะไปหมด

อู่คงหลิงยืนอยู่ที่มุม มองภาพทั้งหมด แววตาสั่นไหวเล็กน้อย

เดิมทีทุกอย่างดำเนินตามแผน

เธอทำให้หานหยวนหนิงหลงก่อน จากนั้นจงใจทำเหมือนเจอเทียนชิงหยางที่หอนางโลมโดยบังเอิญ ผ่านไปสักสองสามครั้ง เธอก็ทำให้เทียนชิงหยางหลงเหมือนกัน จากนั้นแอบส่งคนไปแจ้งให้หานหยวนหนิงมาที่นี่ ทำให้ทั้งสองคนเจอกัน แล้วก็ทะเลาะกัน

จากที่เธอรู้จักหานหยวนหนิง โดนทำให้อับอายหนักแบบนี้ หานหยวนหนิงต้องสู้แบบไม่จบไม่สิ้น

ไม่ว่าหานหยวนหนิงกับเทียนชิงหยาง ใครจะแพ้หรือชนะ ต้องมีฝ่ายหนึ่งพิการหรือตายแน่นอน

ถ้าไม่มี เธอก็จะคอยเสริมช่วงสุดท้ายอยู่ข้างๆ

เดิมทีทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ดูเหมือนเธอจะทำหน้าที่สำเร็จแล้ว

เดิมทีทุกอย่างไม่ควรมีอะไรผิดพลาด แต่จู่ๆ ก็มีคนหนึ่งเข้ามา ทั้งสองคนก็ไม่สู้กันอีก

อู่คงหลิงตกตะลึงมาก แล้วก็ไม่เข้าใจมากด้วย

ขณะที่เธอกำลังไม่เข้าใจอยู่ ผู้ชายที่ปรากฏตัวกะทันหันคนนั้น กลับมาอยู่ตรงหน้าเธอ

“คุณผู้หญิงท่านนี้ เตี้ยวเซี่ยเชิญคุณผู้หญิงไปคุยด้านบน”

เตี้ยวเซี่ยเหรอ

คำที่สูงส่งขนาดนี้ ทั้งประเทศอู่อานคนที่สามารถเรียกชื่อว่าเตี้ยวเซี่ยได้ เหมือนจะมีแค่สองคน

ไท่จื่อฉินอวิ่นกับองค์ชายรองฉินฝาน!

แล้วคนด้านบนคือคนไหน

อู่คงหลิงไม่มีโอกาสพูดคำว่าไม่ เหรินเจียงพาเธอเดินขึ้นไปด้านบน

ในใจมีการคาดเดาต่างๆ นานา อู่คงหลิงก็ไม่กล้าปฏิเสธ เดินไปข้างบนอย่างว่าง่าย

“ไท่จื่อ มาถึงแล้วครับ!”

เหรินเจียงพูดอย่างนอบน้อม