บทที่ 1011

ลู่ฝานเดินมาถึงหน้าประตู จู่ๆ เขาชะงักฝีเท้าลง

เขาหันกลับมา กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉินอวิ่นกลับพูดกับลู่ฝานอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ลู่ฝาน นายยังไม่ไปอีกเหรอ”

ลู่ฝานพูดว่า “ไท่จื่อ ถ้าผมอยากแลกผู้หญิงคนนี้ ไท่จื่อคิดว่ายังไงครับ”

ฉินอวิ่นหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน นายก็ดูสาวงามเป็นเหมือนกันนะ! แต่แลกผู้หญิงแค่คนเดียวน้อยเกินไป ฉันให้นายสิบคนเลย เหรินเจียง นายไปเลือกสาวงามสิบคนให้ลู่ฝานพากลับไป ส่วนคนนี้ รอให้ฉันเสวยสุขเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน นายกลับไปได้แล้ว!”

เหรินเจียงพยักหน้า จู่ๆ เขาใช้ฝ่ามือตบลงบนไหล่อู่คงหลิง

เมื่อตบลงไป จู่ๆ อู่คงหลิงทรุดลงบนพื้น

แววตาลู่ฝานเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาแอบกัดฟัน

“เชิญครับพี่ลู่ฝาน”

เหรินเจียงเดินออกจากประตูด้วยความวางใจ ลู่ฝานก็เดินออกไปช้าๆ

เพิ่งเดินออกมา ลู่ฝานได้ยินฉินอวิ่นหัวเราะแล้วพูดอยู่ข้างใน “คนสวย ให้ฉันดูหน่อยว่าภายใต้ผ้าปิดหน้า หน้าตาจะเป็นยังไงกันแน่”

ลู่ฝานชะงักฝีเท้าลงอีกครั้ง สีหน้าอึมครึมลงทันที แววตาเริ่มมีความอาฆาต

เหมือนเหรินเจียงสัมผัสอะไรได้ จึงชะงักฝีเท้าลงแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน นายจะทำอะไร”

ลู่ฝานไม่ได้พูดอะไร แต่กำหมัดขึ้นมา

ช่วงคลุมเครือ เหมือนเขาได้ยินเสียงเสื้อขาด

ขณะนั้นเสียงพึมพำเบาๆ ดังขึ้นข้างหูเขา

“ลู่ฝาน.......”

เสียงนี้คุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยยังไงแล้ว เป็นเสียงของอู่คงหลิง!

ลู่ฝานทนไม่ไหวแล้ว เขารีบหันหลังพุ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว

ตอนที่ลู่ฝานเคลื่อนไหว เหรินเจียงคิดจะรั้งเขาเอาไว้ แต่ขณะนั้นสิบสามใช้กระบี่ขวางเหรินเจียงเอาไว้!

ปราณชี่แข็งแกร่งพลุ่งพล่าน ลู่ฝานเข้ามาในห้อง เห็นฉินอวิ่นฉีกเสื้อผ้าตัวเอง รวมถึงอู่คงหลิงที่ล้มอยู่บนพื้น ตอนนี้ฉินอวิ่นกำลังดึงผ้าปิดหน้าของอู่คงหลิง!