บทที่ 1018

ลู่ฝานยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ไม่เสียใจกับเรื่องที่ทำไปแล้ว!”

พูดจบ ลู่ฝานนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ

หันมามองเซียวเฮ่ากับอูลี่คุน แล้วพูดว่า “สองสามวันนี้รบกวนพวกนายด้วยนะ”

เซียวเฮ่าพูดอย่างไม่เข้าใจ “พี่ลู่ฝาน หมายความว่ายังไง พี่จะออกไปเหรอ”

ลู่ฝานตอบ ค่อยๆ ถอดเสื้อของตัวเองออก

หลังจากนั้น เลือดสดปรากฏขึ้นบนตัวเขา ตอนนี้อาการบาดเจ็บที่เขาควบคุมเอาไว้ ไม่สามารถควบคุมได้อีกแล้ว

เลือดสดนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากรูขุมขนของเขา จากนั้นลู่ฝานก็สลบไปทันที

เซียวเฮ่า อูลี่คุนและอู่คงหลิง ส่งเสียงตกใจออกมาพร้อมกัน

......

อีกด้านหนึ่ง

ไท่จื่อกลับมาที่จวนของตัวเองแล้ว มองเซียนบำเพ็ญชี่ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าทั้งสามคน เขาโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้

“สวะ พวกสวะ เซียนบำเพ็ญชี่ที่ยิ่งใหญ่ตั้งสามคน กลับทำอะไรคนกระจอกอย่างลู่ฝานไม่ได้ เลี้ยงพวกนายไปเพื่ออะไรกัน!”

ฉินอวิ่นทำลายข้าวของข้างๆ มือทุกสิ่งที่เขาเห็น

เซียนบำเพ็ญชี่ทั้งสามคนคุกเข่าไม่ลุกขึ้น พวกเขาไม่กล้าลุกขึ้นมา

ฉินอวิ่นโกรธจัดจากหลายๆ เรื่อง หมัดและเตะของลู่ฝาน ทำให้เขาเสียหน้าเป็นอย่างมาก

ความอับอายขั้นสุด นี่คือความอับอายขั้นสุดอย่างแท้จริง

ฉินอวิ่นพูดเสียงดังว่า “ในเมื่อลู่ฝานหลบอยู่ในเจดีย์ยา งั้นพวกนายก็ไม่ต้องจัดการเขาแล้ว พวกนายสามคนไปเมืองตงหวา ฆ่าตระกูลของลู่ฝานให้หมด ฆ่าคนแซ่ลู่ให้หมดโดยไม่ต้องสนอะไรทั้งนั้น จัดการด้วยวิถีมาร”

เซียนบำเพ็ญชี่ทั้งสามคนตอบรับเสียงเบา จากนั้นจึงออกไปช้าๆ

ขณะนั้นนักบู๊คนหนึ่งพุ่งเข้ามา เขาคือผู้ตรวจการแปดจูจวิ้น

“เตี้ยวเซี่ย แย่แล้วครับเตี้ยวเซี่ย”