บทที่ 1019

หลังภูเขาตระกูลหาน

หานอู๋ซวงได้รับจดหมายจากสิบสาม

มองสิบสามที่มีแผลเต็มตัวแวบหนึ่ง หานอู๋ซวงพูดว่า “นายบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ยังวิ่งไปทั่ว ไม่กลัวตายอยู่ข้างนอกเหรอ”

สิบสามมองหานอู๋ซวงอย่างเฉยเมย ไม่พูดอะไรสักคำ

หานอู๋ซวงอ่านจดหมายแล้วสะดุ้งขึ้นมาทันที

“อะไรนะ ลู่ฝานทำร้ายไท่จื่อเหรอ เรื่องเกิดขึ้นตอนไหน ตอนนี้ลู่ฝานเป็นยังไงบ้าง”

สิบสามพูดอย่างเฉยเมยว่า “วันนี้”

ชะงักไปครู่หนึ่ง สิบสามพูดต่อ “เจ้านาย สลบ”

หานอู๋ซวงกัดฟันอ่านจดหมายจนจบ พยักหน้าแล้วพูดว่า “ลู่ฝานนะลู่ฝาน ไอ้เด็กคนนี้ ก่อเรื่องเก่งจริงๆ เขาทำร้ายไท่จื่อตามใจชอบเลย”

พูดจบ จู่ๆ หานอู๋ซวงหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า “แต่นายกลับไปบอกลู่ฝานด้วย เรื่องของตระกูลเขา ฉันจะช่วยเอง”

สิบสามคารวะ แล้วหันหลังเดินออกไป

หานอู๋ซวงอ่านจดหมายอีกครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหน้าพูดว่า “ไอ้เด็กคนนี้ เหมือนคนตระกูลหานของฉันจริงๆ ต่อยไท่จื่อ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ลู่ฝานต้องโด่งดังแน่นอน”

หานอู๋ซวงวางจดหมายลง แล้วปล่อยกระบวนท่าออกไปกลางอากาศ

เงาเลือนรางสองสามเงาปรากฏตรงหน้าเขา

เงาเลือนรางแต่ละเงาเป็นตัวแทนของคนหนึ่งคน แม้คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่พวกเขายังได้ยินคำพูดของหานอู๋ซวง

หานอู๋ซวงพูดช้าๆ ว่า “อำนาจตระกูลหานเมืองตงหวา เข้าไปเมืองลู่ จากนั้นไปตระกูลลู่ รักษาความปลอดภัยของจวนลู่”

เงาเลือนรางสองสามเงาพยักหน้าเบาๆ จากนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หานอู๋ซวงพึมพำว่า “ลู่ฝาน สิ่งที่ลุงทำได้ก็มีเท่านี้แหละ”

เมื่อออกจากตระกูลหาน สิบสามมุ่งหน้าไปที่ตระกูลเทียนต่อ

ตอนนี้หิมะปลิวว่อน สิบสามยัดยาใส่ปากตัวเองสองสามเม็ด และเร่งความเร็วถึงระดับสูงสุด เขาไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียวเลย