บทที่ 1027

“ใช่ เมืองหลวงมีอำนาจใหญ่มากมาย ไปแล้วต้องระวังมาก ฉันว่าลู่ฝานไปแล้วจะหาคนฝึกปรือฝีมือคงไม่ง่าย ฉันได้ยินว่าพวกนักบู๊ที่ชื่อเสียงโด่งดัง ล้วนรักศักดิ์ศรีมาก ถ้าลู่ฝานเรียนรู้อะไรจากพวกเขาได้บ้างก็ดี”

ลู่เฮ่าหรานพูดด้วยรอยยิ้ม

ลู่หาวพยักหน้าพูดว่า “ใช่ครับ เมืองหลวงมียอดฝีมือมากมาย อีกทั้งยังอยู่ภายใต้อำนาจของราชวงศ์ ไม่น่าจะทะเลาะวิวาทกันได้”

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วพยักหน้า จากนั้นจึงดื่มชาต่อ

ขณะนี้ทั้งสองไม่ได้สังเกตบนท้องฟ้า

มีเงาคนสามคนปรากฏออกมา!

เท้าเหยียบอยู่บนเมฆสูง ก้มมองเมืองตงหวาทั้งเมือง

คนที่เป็นหัวหน้า คือเซียนบำเพ็ญชี่ตี๋เหรินของจวนไท่จื่อ

“ที่นี่เมืองตงหวาสินะ ไม่ต้องผนึกค่ายกลเคลื่อนฟ้า อีกเดี๋ยวเราต้องอาศัยมันกลับไป”

ตี๋เหรินพูดพลาง ตบฝ่ามือไปทางด้านหลัง ทันใดนั้นรอยแยกมิติหดตัวช้าๆ หยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น รอยแยกสีดำขลับ เหมือนรอยแผลบนม้วนภาพฟ้าดิน โหดเหี้ยมน่าเกลียด

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ทั้งสามคนลงมาด้านล่าง

ทุกคนที่อยู่ด้านหน้าประตูตระกูลลู่ เห็นแสงสามแสงลงมาจากฟ้าทันที ร่วงลงมาหน้าประตูจวนลู่

ในเวลาเดียวกัน ในเมืองตงหวามีเสียงดังสะเทือนเลือนลั่น เหมือนเสือและมังกรคำราม สะเทือนจนทำให้ทุกคนเจ็บแก้วหู

เจดีย์สูงสี่ด้านที่ประตูเมือง ตอนนี้ดูเหมือนมีแสงสว่างจ้า

ตี๋เหรินมองแวบหนึ่ง สะบัดมือมีแสงออกมาอีกครั้ง

ในลำแสง เหมือนมีป้ายคำสั่งรวมไปกับฟ้าดิน เสียงดังสนั่นหายไปทันที เจดีย์ขาวก็เงียบลง

ทุกคนรีบหลีกทางให้ทั้งสามคน มองทั้งสามคนอย่างตกตะลึง

มาแบบเป็นลำแสง กระตุ้นค่ายกลคุ้มครองเมือง แสดงว่าพละกำลังของสามคนนี้ ต้องอยู่ในแดนปราณฟ้าขึ้นไป!

แต่หลังจากที่พวกเขาปล่อยแสงออกไป ค่ายกลกับเจดีย์ทั้งสี่เงียบลง แสดงให้เห็นอีกว่าทั้งสามคนไม่ใช่ผู้ฝึกชั่วร้ายที่บุกรุกเข้ามาในเมืองตงหวา มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นคนในราชสำนัก!

“จวนลู่!”