บทที่ 105

เมื่อพูดออกมา เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้น

เมื่อนักเรียนเก่ารอบๆ ได้ยินคำพูดของลู่ฝาน ไม่มีใครที่ไม่ตกตะลึง

โม่หยุนเฟย จางเยว่หาน ต่างตกตะลึง

สายตาที่ทุกคนมองลู่ฝาน เหมือนเห็นคนบ้าที่ธาตุไฟเข้าแทรก

“คณะหนึ่งเดียวเหรอ ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม”

“เขาจะเข้าคณะหนึ่งเดียว จะทำลายตัวเองหรือไง”

“คณะหนึ่งเดียว เป็นคณะที่อยู่ในลำดับเก้าเลยนะ!”

“เฮ้อ ทำลายอนาคตตัวเอง ภัยพิบัติที่มาจากสวรรค์ ยังหลบหนีได้ แต่การกระทำผิดด้วยตัวเอง หนีไม่พ้น”

......

เสียงตกใจและเศร้าใจ ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พวกอาจารย์ก็มีสีหน้าผิดปกติ ไม่มีใครคิดว่า ลู่ฝานซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของอาจารย์ขนาดนี้ จะเลือกคณะหนึ่งเดียว

ท่านผอ.ขมวดคิ้ว แล้วพูดเสียงก้องกังวาน “เงียบ!”

เสียงดังสนั่น สั่นสะเทือนไปทั่ว

นักเรียนที่กำลังถกเถียงกัน โดนสั่นสะเทือนจนมึนหัว พละกำลังอ่อนแอลง พากันทรุดลงบนพื้น

ทันใดนั้น เต็มไปด้วยความเงียบ

อาจารย์อี้ชิงลูบท้อง ใบหน้ามีรอยยิ้ม

เซินถู เมิ่งอวิ๋นและคนอื่น หันไปมองไปอี้ชิง แววตาของซิงยวนเปลี่ยนไป ขมวดคิ้วเบาๆ

พวกเขาคิดไม่ถึงว่าลู่ฝาน จะตัดสินใจแบบนี้

แต่ท่านผอ. กลับมีสีหน้าราบเรียบ มองลู่ฝานแล้วพูดว่า “คณะหนึ่งเดียวเหรอ นายแน่ใจใช่ไหม”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “แน่ใจครับ”

ท่านผอ.ยิ้ม แล้วหันไปมองอี้ชิง จากนั้นพูดว่า “อี้ชิง มีคนเลือกคณะหนึ่งเดียวของนายแล้ว นายว่ายังไง”

อี้ชิงวางมือที่ลูบท้องลง ลุกขึ้นยืน เอามือสองข้างไพล่หลัง แล้วพูดว่า “ลู่ฝาน พูดมาสิ ทำไมนายถึงเลือกคณะหนึ่งเดียว ขอเหตุผลให้ฉันสักหนึ่งเหตุผล”

ลู่ฝานพูดว่า “ผมได้ยินมาว่าคณะหนึ่งเดียว มีเพลงเต๋าหนึ่งเดียว”