บทที่ 106

เซินถูพูดว่า “โอเค คิดไม่ถึงว่าคณะหนึ่งเดียว จะได้ของดีไป ไอ้แก่เต้ากวง ต้องดีใจแทบตายแน่นอน”

ซิงยวนพูดว่า “แค่เขาไม่ปล่อยปละละเลยลูกศิษย์ก็พอแล้ว น่าเสียดายอัจฉริยะคนหนึ่ง น่าเสียดาย”

ท่านผอ.มองซิงยวน หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “น่าเสียดายเหรอ คงงั้นมั้ง”

นักเรียนเก่าที่ดูเหตุการณ์ตลกร้ายอยู่ตลอดเวลา เริ่มพากันถกเถียงกันเบาๆ

โม่หยุนเฟย ยิ้มเย็นชา แล้วพูดว่า “คิดไม่ถึงว่าจะเลือกคณะหนึ่งเดียว ปัญญาอ่อน ถ้าเพลงเต๋าหนึ่งเดียวเรียนง่ายขนาดนั้น ร้อยปีมานี้ คงมีคนฝึกสำเร็จไปแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะไร้เทียมทานเหรอ ไม่เจียมตัว”

ศิษย์พี่ข้างจางเยว่หาน ขมวดคิ้วพูดว่า “ไอ้เด็กนี่เข้าคณะหนึ่งเดียว คงไปหาเรื่องเขาไม่ได้ง่ายๆ คนคณะหนึ่งเดียวน้อยมาก อี้ชิง เต้ากวง ล้วนเป็นอาจารย์ที่เข้าข้างลูกศิษย์มาก ดูจะจัดการยากแล้ว”

จางเยว่หานเกี่ยวแขนศิษย์พี่ แล้วพูดว่า “ฉันไม่สน ศิษย์พี่รับปากฉันแล้ว”

ศิษย์พี่ขมวดคิ้วพูดว่า “โอเคๆๆๆ ให้ฉันคิดหน่อยสิ เขาคงไม่มีทางอยู่ในคณะหนึ่งเดียวตลอดเวลาหรอก ยังไงก็ต้องออกมาเก็บยา แข่งขัน ฝึกฝน เมื่อถึงตอนนั้นคงมีโอกาส หึ”

......

ผ่านไปครึ่งวัน อาจารย์อี้ชิงยังคงพาลู่ฝานเดินอยู่ในโถงสถาบัน

ดูเหมือนอาจารย์อี้ชิงเดินไม่เร็ว แต่ทุกก้าว กลับมีระยะห่างหลายสิบฟุต ทำให้ลู่ฝานต้องวิ่งเหยาะๆ ตามไป

“ลู่ฝาน สัตว์อสูรตัวนี้ของนายดูไม่เลวนะ มีความสามารถอะไรเหรอ”

อาจารย์อี้ชิงเดินพลาง เอ่ยปากถามลู่ฝาน

ลู่ฝานตอบไปตรงๆ ว่า “พ่นไฟได้ สิงร่างได้ด้วย อย่างอื่นก็ไม่รู้แล้วครับ”

อี้ชิงตกใจเล็กน้อย พูดว่า “สิงร่างได้ด้วย นั่นเป็นระดับอสูรวิเศษแล้วนะ ดูเหมือนต่อไปการฝึกฝนของนาย จะต้องทำไปกับมัน มันมีพละกำลังเพิ่มขึ้น นายก็มีผลดีไปด้วย”

ลู่ฝานจิตใจวูบไหว พูดว่า “อาจารย์อี้ชิงเลี้ยงสัตว์อสูรเป็นด้วยเหรอ”

อี้ชิงพูดว่า “รู้เล็กน้อยๆ แม้จะเทียบไม่ได้กับครูฝึกสัตว์จริงๆ แต่สอนสัตว์อสูรที่ยังไม่โต ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมาก”

ลู่ฝานหัวเราะ แล้วพูดว่า “งั้นดีมากเลยครับ ผมกำลังกลุ้มใจ ไม่รู้จะเลี้ยงมันยังไง”

อี้ชิงพยักหน้า ทั้งสองเดินต่อไปข้างหน้า