บทที่ 1053

ลู่ฝานมองฉินฝานแล้วค่อยๆ พูดว่า “เตี้ยนเซี่ย ถ้าเตี้ยนเซี่ยเสียดายก็ดื่มเองสิ ถ้าเตี้ยนเซี่ยคิดว่าเทียบกับพละกำลัง สิ่งที่ต้องแลกมันไม่สำคัญ งั้นเตี้ยนเซี่ยก็ดื่มเองสิ ฉันไม่สนใจยาเปลี่ยนโลหิตสักนิด เตี้ยนเซี่ยได้โปรดอย่าบังคับฉัน!”

ในที่สุดสีหน้าฉินฝานเปลี่ยนไปแล้ว จากใบหน้าที่มีรอยยิ้มสดใส แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าเย็นยะเยือก

ฉินฝานค่อยๆ เดินกลับไป นั่งลงอย่างดุดันเคร่งขรึม

ฉินฝานเงยหน้ามองลู่ฝาน แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ลู่ฝาน ฉันไม่อยากบาดหมางกับนายเพราะเรื่องนี้ ฉันคิดว่านายเป็นนักบู๊ที่มีศักยภาพมาก ฉันแค่อยากดึงนายให้ก้าวหน้าเร็วขึ้นเล็กน้อย ถ้านายดื่มยาเปลี่ยนโลหิตหม้อนี้ ฉันยอมรับนายเข้ามาในจวนฉัน เป็นองครักษ์ส่วนตัวของฉัน ร่วมสร้างความยิ่งใหญ่ไปกับฉัน”

ลู่ฝานส่ายหน้าพูดว่า “เตี้ยนเซี่ย ฉันยิ่งไม่สนใจสิ่งนี้ ถ้าองค์ชายรองไม่อยากบาดหมางกับฉันจริงๆ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ ส่วนเรื่องสู้กับจางกวัง ฉันจะสู้เหมือนเดิม เตี้ยนเซี่ยวางใจได้เลย”

ฉินฝานพูดว่า “ให้ฉันวางใจงั้นเหรอ เหอะๆ วางใจที่เห็นนายแพ้เหรอ วางใจที่เห็นจางกวังโอ้อวดความน่าเกรงขามของจวนไท่จื่อต่อไปงั้นเหรอ ลู่ฝาน ในเมื่อวันนี้นายมาแล้ว ไม่ว่านายจะยินดีหรือไม่ยินดี ยาเปลี่ยนโลหิตหม้อนี้เป็นของนายแล้ว ไม่อยากดื่มก็ต้องดื่ม จับตัวไว้!”

เมื่อออกคำสั่ง องครักษ์เกราะทองที่อยู่รอบๆ เคลื่อนไหวทันที

องครักษ์เกราะทองสิบกว่าคน ลงมือพร้อมกัน แทงมาทางลู่ฝานอย่างพร้อมเพรียง พละกำลังของแต่ละคนอยู่ระดับแดนปราณดินขึ้นไป!

ลู่ฝานจับตัวสิบสามแล้วพุ่งขึ้นไปด้านบน เมื่อฝ่าเท้าแตะลงกลางอากาศ เงามีแสงสีม่วงขึ้นเป็นแถบ รอดจากการล้อมฆ่าขององครักษ์เกราะทองได้ทันที

อากาศระเบิดออก แสงสีทองสะดุดตาเป็นแถบ

ฉินฝานเห็นภาพนี้ เขายิ้มเย็นชาแล้วพูดว่า “นายฝึกรวดเร็วจริงๆ รู้เคล็ดยำก้าวยอดเมฆาฟ้าแล้ว!”

ลู่ฝานไม่สนใจฉินฝาน เขาพุ่งไปบนหลังคาอย่างรวดเร็ว ฟาดฟันกระบี่ออกไป ปราณกระบี่รูปจันทร์เสี้ยวฟันลงบนหลังคาอย่างแรง

ถึงเป็นหลังคาที่ทำจากหินศิลาดำ ลู่ฝานก็มั่นใจว่าจะฟันขาดด้วยกระบี่เดียว

แต่ต่อมา เสียงอึกทึกดังขึ้นมา ห้องสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ หลังคาสูงขึ้นหลายร้อยฟุต

ลู่ฝานตะลึงทันที เสียงของฉินฝานดังขึ้น

“จะหนีเหรอ ในค่ายกลใร้สิ้นสุด มีทางเข้าออกเพียงทางเดียว นายหนีให้ฉันดูสิ!”