บทที่ 1070

เสียงเหมือนโลหะกระทบกันดังขึ้นชัดเจน เสียงไม่ดัง ทว่าทุกคนในที่นี้ได้ยินอย่างชัดเจน

ไม่มีเหตุผลอื่นใด แค่ตอนนี้เงียบจนน่ากลัว เหมือนทุกคนกลั้นหายใจมองภาพนี้

สีหน้าลู่ฝานเรียบเฉย เก็บกระบี่หนักไร้คมไว้ข้างหลัง จากนั้นเงยหน้ามองบนท้องฟ้า

ที่ตรงนั้น ตอนนี้ไท่จื่ออ้าปากค้าง ความตะลึงบนใบหน้า ราวกับมีคนยัดแอปเปิลเข้าไปในปากเขาสองสามลูก จนไม่สามารถปิดปากได้

ส่วนสีหน้าขององค์ชายรองฉินฝานยังดีหน่อย แต่ก็ไม่ได้ดีเท่าไร แค่อ้าปากกว้างน้อยกว่าเท่านั้น

ลู่ฝานละสายตาออกมา เดินช้าๆ ลงมาจากลานประลอง

ลานประลองที่โดนการต่อสู้ทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ตอนนี้เหลือความสูงแค่หลายร้อยฟุต ลู่ฝานเดินลงมาอย่างรวดเร็ว

ทุกคนมองเงาของลู่ฝานอย่างเหม่อลอย ในเวลาเดียวกันก็หลีกทางให้ลู่ฝานเดิน

ลู่ฝานเดินช้าๆ ไปทางรถม้าของตัวเอง

สิบสามรออยู่ตรงนั้นนานแล้ว และมีเพียงสีหน้าของสิบสามที่ยังปกติ เมื่อเห็นลู่ฝานกลับมา จึงพูดเสียงเบาว่า “เจ้านาย ยินดีด้วยครับ!”

ลู่ฝานรับเจ้าดำมาจากมือสิบสาม แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไปกันเถอะ เสร็จเรื่องแล้ว กลับไปฉลองเทศกาลเซ่นไหว้ประจำปีอย่างเต็มที่กันเถอะ นายอยากกินอะไร ฉันเลี้ยงนายเอง”

สิบสามส่ายหน้าเบาๆ บังคับรถม้าเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ

จนเงาของทั้งสองคนหายลับไป ทุกคนที่อยู่ในงานเพิ่งตั้งสติได้ หลังจากนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้น

“ลู่ฝานชนะแล้ว พระเจ้า ลู่ฝานนักกระบี่แห่งตงหวาชนะจางกวัง!”

“จางกวังแพ้แล้ว อีกทั้งยังโดนฆ่าตายด้วย แปดผู้โดดเด่นพ่ายแพ้ยับเยิน”

“ลู่ฝานแข็งแกร่งมาก ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้”

“กระบวนท่าสุดท้ายที่เขาใช้ ก็คือพลังทำลายล้างเหมือนกันเหรอ เขาไม่ใช่มนุษย์เผ่ามังกร ทำไมถึงมีเงามังกรเทพทำลายล้างปรากฏขึ้นมาได้!” ……

เสียงตะโกนต่างๆ เสียงพูดคุยมากมาย ทุกคนตื่นเต้นเป็นอย่างมาก พูดคุยเกี่ยวกับภาพเมื่อครู่กันอย่างเสียงดัง