บทที่ 1071

บนท้องฟ้า มือของไท่จื่อกำลังสั่นอยู่

“จางกวังตายแล้ว!”

ไท่จื่อฉินอวิ่นพูดพึมพำ

คนที่เหลือไม่กี่คนที่นั่งอยู่ข้างหลังเขา ไม่มีใครกล้าพูดสักคน

จู่ๆ เหรินเจียงรู้สึกโชคดีที่ตอนนั้นลู่ฝานชกเขาแค่หมัดเดียว อีกทั้งไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดด้วย

ถ้าตอนนั้นลู่ฝานใช้กำลังการต่อสู้เหมือนวันนี้ โดนชกหมัดเดียว เขาคงตายไปนานแล้ว

“คิดไม่ถึงว่าจางกวังจะตายแล้ว!”

เสียงของไท่จื่อฉินอวิ่นดังขึ้นเล็กน้อย มือที่กำหมัดอยู่ เล็บจิกเข้าไปในเนื้อแล้ว

เหรินเจียงพูดอย่างระแวดระวังว่า “ไท่จื่อ เสียใจด้วยนะครับ การต่อสู้เป็นตายของนักบู๊ ไม่พูดถึงเรื่องความเป็นความตาย เราจนปัญญาแล้ว”

“ฉันจนปัญญาแล้ว ตอนนี้ฉันจะทำอะไรลู่ฝานได้อีก ส่งนักบู๊แดนปราณดินไปฆ่าเขาอีกเหรอ ฉันเป็นไท่จื่อที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่หัวหน้านักฆ่า ลู่ฝาน! ลู่ฝาน! ลู่ฝาน!”

ไท่จื่อฉินอวิ่นตะโกนชื่อลู่ฝานติดกันสามครั้ง เขาโกรธจนเลือดไหลออกมาตรงมุมปาก

ฉินฝานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นภาพนี้ เขาค่อยๆ นั่งลงอีกครั้ง

เขามองฉินอวิ่นที่โมโหแต่ทำอะไรไม่ได้อย่างเงียบๆ รอยยิ้มปรากฏตรงมุมปาก

เมื่อกวักมือ องครักษ์เกราะทองคนหนึ่งเดินมาข้างเขา

ฉินฝานพูดเบาๆ ว่า “เตรียมของขวัญราคาสูงไปที่เจดีย์ยา เพื่อขอโทษลู่ฝาน ไม่ต้องไปในนามของฉัน แค่เอาของขวัญไปให้ก็พอ เขาจะรู้เองว่าใครเป็นคนส่งให้เขา”

องครักษ์เกราะทองพยักหน้าแล้วเดินออกไป ส่วนฉินฝานถอนหายใจยาวออกมา

“น่าเสียดาย น่าเสียดาย”