บทที่ 1075

ผู้อาวุโสยิ้มแล้วพูดว่า “ร่างแห่งสรรพสิ่ง เป็นวิชามหัศจรรย์อย่างหนึ่ง หลังจากฝึกสำเร็จ สามารถเคลื่อนย้ายกระดูก หมุนเส้นลมปราณได้ตามใจชอบ ถ้าฝึกถึงขั้นสมบูรณ์ จะไร้รูปร่าง เป็นอิสระ วิชาของมนุษย์เผ่ามังกร เคล็ดวิชาบู๊ของเผ่าเหนือมนุษย์อะไรนั่น ล้วนฝึกได้ทั้งหมด”

ลู่ฝานได้ยินแล้วจิตใจวูบไหว แต่ไม่ได้พูดตอบ

จู่ๆ ผู้อาวุโสหมุนฝ่ามือ เหล้าหนึ่งหยดลอยออกมาจากกาเหล้า

ผู้อาวุโสแตะนิ้วลงเบาๆ ทันใดนั้น หยดเหล้ากลายเป็นดวงไฟลุกโชนขึ้น เมื่อแตะนิ้วลงไปอีกครั้ง เปลวเพลิงกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ไอเย็นแผ่ซ่านไปทั่ว

เมื่อหมุนฝ่ามือ จู่ๆ ก้อนน้ำแข็งกลายเป็นกระบี่แสงเล่มหนึ่ง มีแสงหยินหยางเคลื่อนไหวอยู่ด้านบน

เมื่อใช้มือข้างหนึ่งจับเอาไว้ กระบี่แสงหายไป กลายเป็นมุกในมือผู้อาวุโส โปร่งใสเป็นอย่างมาก เมื่อมองเข้าไป ด้านในสะท้อนโลกทั้งใบ

มีภูเขาและแม่น้ำ มีฟ้าครามและเมฆขาว อีกทั้งยังมีทุ่งหญ้าด้วย

ลู่ฝานมองตาค้าง ตอนนี้ประสบการณ์ของเขาก็พอใช้ได้ อย่างน้อยก็เห็นความน่ากลัวตอนที่ผู้อาวุโสพลิกฝ่ามือไปมา

เขตวิถี นี่เป็นเรื่องที่เขตวิถีสามารถทำได้เท่านั้น

มีเพียงเขตวิถีที่จะทำให้วัตถุที่เหมือนกัน ละเมิดกฎดั้งเดิมของโลกนี้ได้ และมีเพียงเขตวิถีที่จะทำเรื่องน่าทึ่งขนาดนี้ได้

นั่นหมายความว่าผู้อาวุโสคนด้านหน้า เป็นเซียนบู๊!

สุดท้ายผู้อาวุโสตบลงบนมุก สะบัดมือโยนออกไป หยดน้ำร่วงลงบนโต๊ะของลู่ฝาน

หยดน้ำ ก็เป็นหยดเหล้านั่น พอดิบพอดี แวววาวระยิบระยับ

แต่ทุกอย่างที่มันผ่านมาเมื่อกี้ เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนอุทานด้วยความตกใจออกมาได้

ผู้อาวุโสมองลู่ฝานด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า “เป็นไง สนใจจะเรียนไหม”

ลู่ฝานอยากพูดออกมาทันทีว่า “อยาก” แต่คำพูดติดอยู่ตรงปาก เขากลับไม่พูดออกมา

ผู้อาวุโสไม่ได้รีบร้อน มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของลู่ฝานอย่างเงียบๆ ส่วนเถ้าแก่อ้วนมองอย่างมีความสุข

แต่ขณะนั้นเอง มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาจากนอกประตู

“หลิวหมาง นายหลอกศิษย์แบบนี้ดีเหรอ ทำตัวไม่น่าเคารพไปหน่อยหรือเปล่า!”

คนที่เดินเข้ามาพร้อมเสียงคือผู้หญิงคนหนึ่ง อายุประมาณ 40-50 ปี เป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังดูมีเสน่ห์