บทที่ 1076

เถ้าแก่อ้วนขำ ขำอย่างมีความสุขเป็นอย่างมาก

เขาพูดกับลู่ฝานว่า “นายวางใจเถอะ ไม่ใช่ร้านที่เปิดเพื่อฆ่าคนหรอก ไม่มีทางเอาชีวิตนายหรอก”

เพิ่งพูดจบ จู่ๆ เงาหนึ่งปรากฏขึ้นหน้าประตู

คนคนนี้เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง นัยน์ตาหม่นหมอง บนหน้ามีแผลเป็นเต็มไปหมด มีกระบี่หักอยู่ที่เอวหนึ่งเล่ม

“ตาเฒ่าเซวียนหยวน นายก็มาแล้วเหรอ!”

คนยังไม่ทันเดินเข้ามา ไอ้หลิวพูดเสียงดังขึ้นมา

ตาเฒ่าเซวียนหยวนเดินเข้ามาในร้าน จากนั้นกวาดตามอง ยกยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า “ไอ้หลิว ยัยแก่หยาง คิดไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะอยู่ด้วย ไอ้อ้วนตง นายจงใจให้เรามาทะเลาะกันใช่ไหม”

เถ้าแก่อ้วนยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันมาแนะนำศิษย์ให้พวกนาย ส่วนพวกนายจะทะเลาะกันหรือไม่ เป็นเรื่องของพวกนาย แต่ฉันขอพูดไว้ก่อน ใครทำร้านฉันพัง ฉันจะเอาชีวิตคนนั้น ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”

สีหน้าของทั้งสามคนเปลี่ยนไปทันที ตาเฒ่าเซวียนหยวนไปนั่งอีกด้าน

ลู่ฝานพอจับใจความอะไรได้บ้างแล้ว เขามองเถ้าแก่อ้วนแล้วพูดว่า “เดี๋ยวนะ แนะนำศิษย์เหรอ ท่านไม่ได้หมายถึงฉันใช่ไหม ทำไมฉันรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นปลาบนเขียง ปล่อยให้คนเชือดเฉือนตามอำเภอใจ ฉันแค่มาดื่มเหล้าเท่านั้น!”

เถ้าแก่อ้วนยิ้มแล้วพูดว่า “ไอ้หนุ่ม นายคิดว่าเหล้าของฉันกินฟรีเหรอ นั่งไปเถอะ วันนี้เป็นวันที่เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนาย”

เถ้าแก่อ้วนพูดพลางเดินไปด้านหลังเคาน์เตอร์ เอาสมุดเล่มเล็กๆ ออกมาจากเอว

ลู่ฝานรู้สึกว่าอยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้ว เพิ่งลุกขึ้นจะออกไป กลับพบว่าตัวเองขยับลำบาก เหมือนมีพลังที่มองไม่เห็นควบคุมเขาอยู่