บทที่ 1077

ตาเฒ่าเซวียนหยวนจับกระบี่หักที่เอว

ไอ้หลิวกับยัยแก่หยางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดขึ้นมาพร้อมกันว่า “จะประลองกันไหม”

ตาเฒ่าเซวียนหยวนพูดว่า “สู้ตัวต่อตัว พวกนายสู้ฉันไม่ได้ ระวังจะโดนฉันฟันด้วยกระบี่ จนต่อไปมาดื่มเหล้าไม่ได้อีก”

ไอ้หลิวหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ฉันอยากลองวิชากระบี่ของคนคลั่งอย่างนาย ไม่ได้ลงมือหลายสิบปีแล้ว วันนี้ลงมือสักหน่อย ก็ไม่น่าเป็นอะไร”

ยัยแก่หยางก็ลุกขึ้นยืน แล้วพูดว่า “ฉันก็อยากขอคำแนะนำวิชากระบี่สักสองกระบวนท่า”

ลู่ฝานมองทั้งสามคนเตรียมสู้กันด้วยความตะลึง

นี่มันเรื่องอะไรกัน เขามาดื่มเหล้าเฉยๆ ทำไมถึงทำให้ยอดฝีมือทั้งสามคนประลองกันได้ล่ะ

ผู้อาวุโสหลิวต้องเป็นยอดฝีมือระดับเซียนบู๊แน่นอน งั้นสองคนข้างๆ ก็คงไม่แตกต่างกันสักเท่าไร

นั่นหมายความว่า ยอดฝีมือระดับเซียนบู๊สามคนกำลังแย่งกันเพื่อจะเอาเขามาเป็นศิษย์ ถ้าเป็นคนอื่นคงดีใจแทบแย่แล้ว

แต่ตอนนี้ลู่ฝานอยากรีบออกไปมาก

เมื่อรวบรวมปราณชี่ ลู่ฝานดูดพลังทั้งหมดที่อยู่รอบๆ เข้ามาในตัวทันที

ไม่ว่าเขาจะควบคุมยังไง ลู่ฝานใช้วิธีป่าเถื่อนที่สุดทำลายมันทันที

ลู่ฝานลุกขึ้นยืน อุ้มเจ้าดำที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา หันไปพูดกับสิบสามว่า “ไปกันเถอะ”

ลู่ฝานค่อยๆ เดินไปทางประตู

ตอนนี้ทั้งสามคนเห็นลู่ฝานลุกขึ้นมา ต่างพากันอึ้ง ขนาดเถ้าแก่อ้วน ยังมองลู่ฝานอย่างอึ้งเล็กน้อย

“หยุด! เมื่อกี้นายทำลายการควบคุมยังไง”

เมื่อเถ้าแก่อ้วนเอ่ยขึ้น ลู่ฝานรู้สึกว่าตัวเองเดินไม่ได้แล้ว

ลู่ฝานหันมาพูดว่า “ตอนนี้ฉันไม่อยากฝากตัวเป็นศิษย์กับใคร ให้ฉันไปเถอะ”