บทที่ 1084

พูดจบ หลู่เฉิงเซี่ยงไม่รอให้ลู่ฝานตอบ เขาลุกขึ้นหยิบแก้วชาที่ลู่ฝานยังไม่ได้ดื่มขึ้นมา จากนั้นวางลงในมือลู่ฝาน

หลู่เฉิงเซี่ยงพูดทิ้งท้ายช้าๆ ว่า “นายเป็นคนฉลาด ฉันอยากให้นายเป็นคนฉลาดขึ้นอีกนิด นายสนใจไหม”

นัยน์ตาลู่ฝานเต็มไปด้วยความระแวง เขาพูดว่า “ทำไมฉันต้องเชื่อท่านด้วย”

หลู่เฉิงเซี่ยงยิ้มแล้วพูดว่า “เพราะนายเป็นคนฉลาด และที่นี่คือตระกูลหลู่ อยากรู้ไหมว่าอู่คงหลิงเพื่อนรักของนายกำลังทำอะไรอยู่ อยู่ต่อสิ”

หลู่เฉิงเซี่ยงตบไหล่ลู่ฝานเบาๆ จากนั้นเดินออกไปช้าๆ

ลู่ฝานมองแก้วชาในมือ จู่ๆ เขาหัวเราะขึ้นมาเบาๆ แล้วดื่มชารวดเดียวจนหมดแก้ว

สิบสามเดินเข้ามาพูดว่า “เจ้านาย อยู่ต่อเหรอ”

ลู่ฝานพูดว่า “เจอตาเฒ่าแบบนี้ ช่วยไม่ได้ อยู่ต่อก็อยู่ต่อสิ!” ……

เฉิงเซี่ยงค่อยๆ เดินออกมาจากประตูตระกูลหลู่ ขึ้นไปนั่งบนรถม้า แล้วเอาปากกากับกระดาษออกมาจากในอก

“ไปวัง ฉันต้องการเข้าเฝ้าจักรพรรดิ!”

ล้อรถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าทันที ไม่นานก็ตรงเข้าไปในอุโมงค์ข้ามมิติ

หลู่เฉิงเซี่ยงถือปากกาเอาไว้ในมือ พูดด้วยรอยยิ้มบางๆ ว่า “เด็กคนนี้จิตใจงดงามมาก ในช่วงวิกฤต ไม่มีความคิดฆ่าคนเพื่อหนี ถึงคนที่ขวางทางเป็นเพียงพวกผู้หญิงอ่อนแอ ตั้งแต่เข้ามาในห้องหนังสือ ไม่ขโมยหนังสือเคล็ดวิชาบู๊สักเล่ม ไม่เอาเงินทองแม้แต่น้อย ไม่มักมากในกาม คนแบบนี้นับวันยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ ส่วนคนใช้ของเขา แม้เป็นผู้ฝึกชั่วร้าย แต่ไม่ได้ทำอะไรเกินสถานะ ดูจากวิชาของเขา เหมือนกินยาเปลี่ยนโลหิต อืม คิดว่าคนนี้เป็นหน่วยกล้าตาย ไม่จำเป็นต้องกำจัดเขา”

ระหว่างที่พูด เฉิงเซี่ยงเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษ

“คุณธรรมเข้มแข็ง เป็นคนมีความสามารถแค่ไม่แสดงออก!”

ค่อยๆ ม้วนกระดาษให้เรียบร้อย อีกเดี๋ยวตัวอักษรเหล่านี้จะต้องส่งให้เตี้ยนเซี่ย

ใช่ การที่เขาทำแบบนี้ เพราะต้องการช่วยเตี้ยนเซี่ยทดสอบว่าลู่ฝานเป็นอย่างไร

วิทยายุทธเป็นเพียงด้านหนึ่ง สำหรับคนคนหนึ่ง บางครั้งจิตใจและธาตุแท้สำคัญยิ่งกว่าวิทยายุทธและพรสวรรค์

“หาได้ยาก หาได้ยาก”