บทที่ 1085

ลู่ฝานรีบมองเข้าไปในห้อง ห้องขนาดใหญ่อยู่ในสายตาทั้งหมด แต่เขากลับไม่เห็นคนที่พูด

ขณะนั้นเอง จู่ๆ เด็กผู้หญิงผูกฉันหางม้าคนหนึ่ง โผล่หัวออกมาจากด้านหลังผ้าห่มที่พับไว้เรียบร้อย

คาบถังหูลู่ไว้ในปากหนึ่งไม้ มองลู่ฝานด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “คุณชายลู่ ฉันขอเชิญนายดื่มชาสักแก้วได้ไหม”

ลู่ฝานมองเธออย่างไม่เข้าใจ ลูกหลานตระกูลหลู่ที่อยู่ข้างๆ พูดเสียงเบาเหมือนยุงว่า “คุณชายลู่ นี่คือคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลู่ ทางที่ดีนายเข้าไปตามที่เธอพูดเถอะครับ ไม่งั้นจะแย่”

ลู่ฝานขมวดคิ้วเบาๆ เขาได้ยินความหวาดกลัวออกมาจากคำพูดของลูกหลานตระกูลหลู่คนนี้ ตอนที่คนนี้กำลังพูด เสียงก็สั่นเครือ ราวกับด้านในไม่ใช่เด็กผู้หญิงแสนน่ารัก แต่เป็นสัตว์อสูรน่ากลัวที่สามารถกินคนได้

ลู่ฝานพยักหน้าให้สิบสาม เพื่อบอกให้สิบสามยืนด้านนอก ส่วนตัวเองก้าวเข้าไปข้างใน

เด็กผู้หญิงค่อยๆ ปีนมาที่ขอบเตียง ลู่ฝานเพิ่งสังเกตเห็นว่าขาทั้งสองข้างของเธอดูเหมือนจะหัก

ยื่นมือมาดึงรถเข็นไม้จากข้างเตียง เด็กผู้หญิงนั่งลงไปบนรถเข็น จากนั้นเข็นมาตรงหน้าลู่ฝาน

เบิกตาโตเป็นประกายแวววาว เด็กผู้หญิงนวดหน้าอมชมพูดของตัวเอง แล้วพูดว่า “คุณชายลู่ ฉันรอนายมานานมาก”

ลู่ฝานมองเธอด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือไปหยิบแก้วชาบนโต๊ะ เทชาให้เด็กผู้หญิงหนึ่งแก้ว และเทให้ตัวเองด้วยหนึ่งแก้ว

“รอฉันนานมาก เธอรู้เหรอว่าฉันจะมาตระกูลหลู่”

เด็กผู้หญิงพูดอย่างได้ใจว่า “เดายากตรงไหน ลู่ฝานนักกระบี่แห่งตงหวา ศักยภาพน่าตกใจ แต่กลับไม่มีทุนทรัพย์อะไรเลย พละกำลังโดดเด่นกว่าคนอื่น อีกทั้งยังไม่อาศัยอำนาจใด ปู่ต้องเรียกคนแบบนี้มาลองเชิงที่ตระกูลหลู่อยู่แล้ว ดูว่านายเป็นกำลังสำคัญของชาติได้หรือเปล่า ดังนั้นฉันจึงพูดกับเสี่ยวลิ่วจื่อเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าปู่บอกให้เขาพานายไปห้องรับรองแขก ให้พานายมาที่นี่”

คำพูดอย่างผ่อนคลายของเด็กผู้หญิง ตรงประเด็นสำคัญ ทำให้ลู่ฝานเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งทันที

เขาเพิ่งรู้ว่าหลู่เฉิงเซี่ยงกำลังพิจารณาเขาเรื่องอะไร