บทที่ 1086

ลู่ฝานชี้ภาพแล้วพูดว่า “บอกได้ไหมว่านี่คือภาพวาดอะไร”

หลู่ยินยิ้มแล้วพูดว่า “ได้สิ ภาพวาดดึงวิญญาณ มีค่ายกลคำสาปซ่อนอยู่ข้างใน!”

ลู่ฝานขมวดคิ้วขึ้น พูดอย่างตกใจว่า “อะไรนะ”

หลู่ยินพลิกข้อมือ ม้วนภาพหายไป

เธอหัวเราะร่ามองลู่ฝานแล้วพูดว่า “พี่ลู่ฝาน อย่าโกรธสิ วางใจเถอะ ค่ายกลคำสาปมีผลกับคนที่เขียนชื่อไว้บนภาพเท่านั้น ไม่ทำร้ายคนบริสุทธิ์ที่ไม่เกี่ยวข้อง!”

สายตาของลู่ฝานจ้องเขม็งไปที่หลู่ยิน แล้วพูดว่า “เธอจงใจเหรอ”

หลู่ยินยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วพูดว่า “ใช่แล้ว มีเพียงการทำแบบนี้ ฉันถึงจะรับรองได้ว่านายจะไม่คิดร้ายกับฉัน เพราะฉันสามารถฆ่านายผ่านคำสาปได้ทุกเมื่อ!”

หลู่ยินยกยิ้มมุมปาก เอนหลังพิงรถเข็น

ตอนนี้กลิ่นอายความอ่อนเยาว์บนใบหน้าเธอหายไปหมดแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความฉลาดหลักแหลมเต็มไปหมด

แม้ตัวเธอเป็นเด็ก หน้าเด็ก ทว่าตอนนี้เธอให้ความรู้สึกเหมือนคนคนหนึ่งมาก หลู่เฉิงเซี่ยง!

ถูกต้อง เด็กน้อยตรงหน้าที่ดูเหมือนอายุยังไม่ครบสิบขวบ กลับทำให้ลู่ฝานรู้สึกถึงอันตรายรุนแรง

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “เธอจะทำอะไรกันแน่”

ตอนนี้หลู่ยินยกแก้วชาขึ้นเบาๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “เปล่า พี่ลู่ฝาน นายก็เป็นคนที่เข้าร่วมการคัดเลือก นั่นหมายความว่า อีกไม่นานนายจะกลายเป็นคู่แข่งของฉัน แน่นอนว่าต้องใช้วิธีการทุกอย่าง ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกลกับคู่แข่ง ฉันใช้ภาพหนึ่งภาพ ซื้ออนาคตตอนที่นายสู้กับฉัน ต้องแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย นี่เป็นเรื่องที่คุ้มค่ามากไม่ใช่เหรอ”

ลู่ฝานพูดเสียงขรึม “คิดไม่ถึงว่าคนอายุน้อยอย่างเธอ จะมีวิธีโหดเหี้ยมถึงขั้นนี้”

หลู่ยินหัวเราะแล้วพูดว่า “มีความทะเยอทะยาน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุไม่ใช่เหรอ โอเค พี่ลู่ฝาน นายไปได้แล้ว”

ลู่ฝานพูดว่า “เธอไม่เอาภาพวาดให้ฉัน ฉันจะไปได้ยังไง”