บทที่ 1098

เปลิวเพลิงรอบตัวกลายเป็นเปลวไฟสีขาวสว่างจ้า แต่สีหน้าและแววตาของลู่ฝานยังปกติ

ตอนนี้เขาแซงคนมาได้ 90 เปอร์เซ็นต์แล้ว ด้านหน้าเขามีคนหลายสิบคนกำลังฝ่าด่านอยู่!

คนพวกนี้ล้วนเดินมาเป็นระยะทางเกินร้อยขั้นแล้ว แต่ยังเดินต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรนอกจากทดสอบว่าตัวเองจะเดินได้ไกลแค่ไหน

คิดว่าคงมีแค่ไม่กี่คนที่เดินถึงร้อยขั้นแล้วจะไม่เดินต่อ เหตุผลง่ายมาก เพราะการฝ่าด่านของพวกเขาในตอนนี้ แม้ดำเนินอยู่ในวัง แต่ไม่นานจะดังไปทั่วใต้หล้า ถ้าเดินอีกสักหน่อย ไม่แน่อาจเป็นหน้าเป็นตาให้ตัวเองก็ได้

แน่นอนว่าเดินได้เท่าไรก็เท่านั้น ค่อยหยุดตอนที่เดินไม่ไหวแล้วจริงๆ

ลู่ฝานเดินมาถึงขั้นที่ 100 กระบี่เปลวเพลิงปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่มันยังไม่ทันฟาดฟันลงมา ลู่ฝานกลับปีนขึ้นไป จับตัวกระบี่เอาไว้

หลังจากนั้นใช้แรงจับเอาไว้ กระบี่เปลวเพลิงแหลกสลาย กลายเป็นสะเก็ดไฟทันที

ลู่ฝานไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย เดินช้าๆ ผ่านสิบกว่าขั้นสุดท้าย ผ่านพื้นที่สีแดงออกไปทันที

หลู่ยินตามอยู่ด้านหลังลู่ฝาน เธอเดินอย่างผ่อนคลายจนผิดปกติเหมือนกัน

“ฮ่าๆ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ตามนายมา หึ นายต้องเคยผ่านไฟสวรรค์มาแล้วแน่ๆ ร่างกายใกล้จะเป็นอมตะแล้ว การผ่านด่านนี้คงเป็นอะไรที่ผ่อนคลายและมีความสุข แวบเดียวฉันก็ดูออกแล้ว”

หลู่ยินยิ้มอย่างได้ใจ

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ฉลาดนักนะ ครั้งนี้เธอติดหนี้น้ำใจฉันแล้ว ต่อไปอย่าหลอกฉันอีก”

หลู่ยินพูดว่า “ได้ ถ้าด่านต่อไปฉันเจอนาย ฉันจะเบามือกับนาย โอเค นายฝ่าด่านต่อเถอะ ฉันไปละ!”

เมื่อพูดจบ คิดไม่ถึงว่าหลู่ยินจะกระโดดลงจากสะพานสายรุ้ง

หมุนไม้ค้ำสองอันเบาๆ คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นปีกเหล็กขนาดใหญ่สองอัน พาหลู่ยินลอยลงสู่พื้น

องครักษ์เกราะทองที่อยู่ด้านข้างพูดเสียงดังว่า “หลู่ยินตระกูลหลู่ 111 ขั้น ผ่านด่าน!”

เมื่อได้ยินชื่อหลู่ยิน ฉินซางยิ้มแล้วพูดว่า “เด็กคนนี้รีบถอยออกจากสงคราม ผ่านด่านแล้วก็แยกย้าย มีสไตล์ของตระกูลหลู่จริงๆ!”

ไท่จื่อฉินอวิ่นที่อยู่ข้างๆ พูดว่า “ลูกหลานตระกูลหลู่ เชี่ยวชาญการหลบซ่อนมาตลอด พวกเขาไม่มีทางเอาพละกำลังของตัวเองออกมาจนหมดภายในครั้งเดียวโดยไม่มีเหตุผลหรอกครับ”

ฉินซางมองฉินอวิ่นแวบหนึ่ง เขาไม่ได้พูดอะไร

เมื่อสัมผัสกับสายตาของพ่อ ไท่จื่อฉินอวิ่นพูดอีกว่า “แต่การคัดเลือกครั้งนี้ ถึงเธอจะหลบ ก็หลบได้ไม่นานหรอก”

เพิ่งพูดจบ หลู่เฉิงเซี่ยงหัวเราะออกมา ฉินซางต้าตี้ก็หัวเราะออกมาด้วย

ขุนนางบุ๋นแม่ทัพบู๊ที่อยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่าทั้งสองคนหัวเราะอะไร แต่สองคนนี้หัวเราะแล้ว พวกเขามีเหตุผลอะไรที่จะไม่หัวเราะ ทำได้แค่หัวเราะตามเท่านั้น

บนสะพานสายรุ้ง ลู่ฝานมองหลู่ยินที่กระโดดลงไป เขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “เธอกระโดดลงไปแล้ว ยังให้ฉันเดินไปต่อ อืม คำพูดก่อนหน้านี้ 80 เปอร์เซ็นต์คงจงใจหลอกล่อฉัน โอเค ถือว่าเธอชนะแล้ว ฉันอยากลองดูว่าตัวเองจะเดินได้ไกลแค่ไหน”