บทที่ 1099

ฝีเท้ารวดเร็ว ไม่นานลู่ฝานเดินมาถึง 20 กว่าขั้นสุดท้ายของเขตสีส้ม

เมื่อถึงตรงนี้ พลังฟ้าดินรอบตัวรวมตัวกันจนน่าตกใจ เหมือนพลังฟ้าดินแต่ละพลังแฝงไปด้วยพลังมหาศาล เหมือนหินขนาดใหญ่กดลงมาจากฟ้า

แม้ปราณชี่ของลู่ฝานดันมันออกไปได้ แต่ก็สูญเสียพลังไปไม่น้อย ทุกก้าวที่เดินจะเสียพลังไปอย่างรวดเร็ว

แต่ลู่ฝานไม่ได้หยุดเพราะเหตุนี้ แต่กลับเร่งฝีเท้าเดินต่อไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เขาเร่งความเร็วแบบนี้ ทำให้ทุกคนตะลึงไปอีก ขนาดพวกนายพลด้านหลังฉินซางต้าตี้ ต่างพูดด้วยความตกใจว่า “เร่งความเร็วได้อีกเหรอ ร่างกายของเด็กคนนี้ อย่าบอกนะว่าแข็งแกร่งจนถึงขั้นที่ต่อต้านฟ้าดินได้แล้ว”

“เขาคงไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาบู๊เหาะเหินเดินอากาศที่ประหลาดใช่ไหม ฝ่าเท้าไม่ติดพื้นเลย ทำไมหินอวี่ฮั่วไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ”

“เล่ห์เหลี่ยม ต้องเป็นเล่ห์เหลี่ยมแน่ๆ นักบู๊แดนปราณดิน ไม่มีทางที่จะไม่ถูกควบคุมโดยฟ้าดิน”

ฉินซางต้าตี้รอยยิ้มเต็มใบหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ

ตาของเขาเอาแต่จ้องไปที่ฝ่าเท้าของลู่ฝาน เหมือนตรงนั้นคือจุดสำคัญ

ไท่จื่อฉินอวิ่นกับฉินฝาน มองตามสายตาของฉินซางต้าตี้ แอบมองไปที่ฝ่าเท้าของลู่ฝาน

ทันใดนั้น ฉินซางต้าตี้ถามว่า “ฉินอวิ่น ฉินฝาน พวกนายสองคนคิดว่ายังไง”

ฉินอวิ่นพูดว่า “คนคนนี้ไม่ได้ใช้แรงที่ฝ่าเท้า ต้องใช้วิธีที่มีลับลมคมใน ไม่แน่อาจใช้เคล็ดวิชาบู๊เหาะเหินเดินอากาศ ที่หินอวี่ฮั่วไม่สามารถรับรู้ได้ พ่อ ฉันขอเสนอให้เขารีบหยุด แล้วถามเขา”

ฉินซางต้าตี้มองฉินฝานแล้วพูดว่า “นายล่ะคิดยังไง”

ฉินฝานอ้าปาก จู่ๆ เขากลอกตาไปมา หดคอแล้วพูดว่า “ลูกโง่เขลา มองอะไรไม่ออกเลยครับ”

ฉินอวิ่นหัวเราะอย่างดูหมิ่น แต่ฉินซางต้าตี้กลับยิ้มแล้วพูดว่า “วิชาที่แม้แต่พวกนายสองคนยังดูไม่ออก ดูเหมือนเป็นของหายากจริงๆ!”