บทที่ 1115

เพียงพริบตาผ่านไปแล้วห้าวัน ในที่สุดการประกาศเริ่มการแข่งขันรอบสองก็มาถึง

มาที่ตำหนักไท่เหออีกครั้ง ครั้งนี้ทุกคนมีพลังเต็มเปี่ยม จิตใจเร่าร้อนฮึกเหิม ลูบไม้ลูบมือรอการคัดเลือกรอบสองเริ่มต้นขึ้น

ตอนนี้ลู่ฝานยืนอยู่แถวแรกในกลุ่มคน เป็นตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุด สายตาคนส่วนใหญ่พากันมองมาที่เขา

ฉินซางต้าตี้โบกมือให้ทุกคนแล้วพูดว่า “วันนี้เป็นด่านที่สองของการคัดเลือก คิดว่าพวกนายคงรู้กันแล้วว่าด่านที่สองคืออะไร บุกเข้าไปในเขาวิถีบู๊ นี่เป็นกฎที่มีมายาวนานของนักบู๊ประเทศอู่อาน ฉันไม่พูดอะไรมาก สรุปว่าผู้ที่อยู่บนเขาวิถีบู๊ได้สิบวันเต็ม ถือว่าผ่านด่าน พวกนายต้องรักษาโอกาสครั้งนี้ไว้ เขาวิถีบู๊อาจเป็นโอกาสและโชคชะตาครั้งใหญ่ที่หายากในชีวิตพวกนาย”

ทุกคนพูดตอบรับเสียงดัง แล้วตะโกนว่า “จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังครับ!”

ฉินซางต้าตี้สะบัดมือแล้วพูดว่า “ดี ขึ้นเรือมังกร!”

พูดจบ เสียงดังกึกก้องดังมาจากด้านนอก

ทุกคนหันไปมอง เห็นเงาสีดำขนาดใหญ่ ปรากฏขึ้นหน้าประตูตำหนักไท่เหอ

ทุกคนยืดคอมองไปข้างนอก จึงเห็นชัดๆ ว่านั่นคืออะไร

ด้านหนึ่งของเรือยักษ์มังกรทองห้ากรงเล็บ ปรากฏอยู่ในสายตา

ตัวเรือยาวเป็นพันคืบ สูงเป็นร้อยคืบ ราวกับมังกรยักษ์ร่วงลงด้านนอกตำหนักไท่เหอ เสียงมังกรคำรามดังขึ้นหนึ่งครั้ง คิดไม่ถึงว่าเรือลำนี้เป็นสิ่งมีชีวิต!

“ขึ้นเรือมังกร!”

หัวหน้าองครักษ์เกราะทองพูดเสียงดัง

ภายใต้การนำขององครักษ์เกราะทอง นักบู๊ทุกคนเดินออกจากตำหนักไท่เหอ

เรือมังกรทองห้ากรงเล็บลอยลงมาด้านนอกตำหนัก แสงสว่างแสบตา

มังกรทองยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งลงมาข้างหน้าตำหนัก ทุกคนเดินขึ้นไปบนกรงเล็บมังกรตามลำดับ หลังจากนั้นถูกมังกรทองห้ากรงเล็บวางไว้บนหลังตัวเอง ซึ่งก็คือภายในเรือที่หลอมจากเกล็ดมังกร

ลู่ฝานยืนอยู่บนตัวเรือ พื้นด้านล่างเป็นเนื้อหนังของมังกรยักษ์ พลังพลุ่งพล่านผ่านไปใต้ฝ่าเท้า ลู่ฝานเห็นแล้วอดทึ่งไม่ได้

ไม่นาน นักบู๊ร้อยกว่าคนขึ้นมาบนเรือมังกรทั้งหมด กลุ่มองครักษ์เกราะทองก็ยืนอยู่ตามที่ต่างๆ บนตัวมังกร หัวหน้าองครักษ์เกราะทองพูดเสียงดัง