บทที่ 1124

“โอ้ กระวนกระวายใจด้วย นายเข้ามาซัดฉันสิ! นายขยับได้ไหม”

นักบู๊คนที่เป็นหัวหน้า ใช้ฝ่าเท้าขยี้ไปมาบนหัวหยวนเลี่ยอย่างแรง เลือดสดไหลออกมา

“เฉิงชิง เบาหน่อย เหยียบเขาตายขึ้นมาจะไม่สนุกนะ ลู่ฝาน นายเห็นหรือยัง เพื่อนนายใกล้ตายแล้ว นายจะไม่ขยับหน่อยเหรอ นายมันขี้ขลาดตาขาว!”

นักบู๊คนที่อยู่ข้างๆ เดินเข้ามาช้าๆ ตัวอ้วนเหมือนหมู ถูกปกคลุมอยู่ภายใต้ชุดคลุมยาวตัวใหญ่

ใบหน้าดุดันน่ากลัว แอบมีความสับปลับเล็กน้อย ค้อนขนาดใหญ่สองอันเสียบอยู่ด้านหลัง เขาใช้มือกระชากหยวนเลี่ยที่อยู่ใต้เท้าเฉิงชิงขึ้นมา

ลู่ฝานทนไม่ไหวแล้ว เขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว

เมื่อเขาขยับ ทำให้นักบู๊สี่คนที่อยู่ด้านบนหัวเราะลั่น

“ขยับแล้วจริงด้วย เดินมาข้างหน้าอีกสิ เดินต่อสิ!”

เฉิงชิงหัวเราะลั่น ใช้มือหยิบมีดสั้นออกมาจากข้างในอก แล้วจ่อไว้ที่คอหยวนเลี่ย

ตอนนี้พลังปราณทั้งตัวหยวนเลี่ยสลายไปหมดแล้ว อ่อนแอถึงขั้นที่มีดเล็กๆ เพียงเล่มเดียวสามารถจบชีวิตเขาได้

หยวนเลี่ยหอบหายใจแรง พูดเสียงดังออกมาว่า “ลู่ฝาน นายอย่าเข้ามา พวกเขาจะฆ่านาย หนีไป!”

สีหน้าเฉิงชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาปักมีดสั้นลงบนไหล่หยวนเลี่ย

“ฉันให้นายพูดเหรอ”

คนอ้วนที่อยู่ข้างๆ ใช้ฝ่ามือตบหน้าหยวนเลี่ย

เห็นฟันกระเด็นออกมาหนึ่งซี่ทันที เลือดสาดเต็มหน้าไปหมด

หยวนเลี่ยส่งเสียงสะอื้นออกมา แม้แต่ร้องโอดครวญเขายังไม่สามารถร้องออกมาได้