บทที่ 1125

เหตุการณ์ที่แค่คิดก็กลายเป็นชี่ได้ ในบรรดานักบู๊พบเห็นได้น้อยมาก มีเพียงผู้แข็งแกร่งที่ปีนป่ายออกมาจากกองโครงกระดูก ถึงจะมีพลานุภาพแบบนี้ได้

ทั้งสี่คนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ค่อยคล่อง

เพื่อเสริมสร้างความกล้าให้ตัวเอง เฉิงชิงแผดเสียงใส่ลู่ฝานว่า “ลู่ฝาน นายกล้าเดินเข้ามาจริงๆ ดูเหมือนวันนี้เขาวิถีบู๊คงเป็นที่ฝังศพนาย”

ลู่ฝานกวาดตามองทั้งสี่คน แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม รีบพูดมา!”

หม่านเวยหัวเราะลั่นแล้วพูดว่า “ไอ้อวดดี นายมีแค่คนเดียว อย่าบอกนะว่ากล้าสู้กับเราสี่คน ทุกคนลงมือเลย!”

เมื่อตะโกนขึ้น นักบู๊สี่คนลงมือพร้อมกัน

เมื่อมาถึงตรงนี้ พลานุภาพสร้างความกดดันของเทพบู๊ลดลงกว่าครึ่ง นักบู๊อย่างพวกเขา สามารถใช้พลังปราณได้นิดหน่อย

เห็นกระบี่ยาวสองเล่ม ค้อนใหญ่หนึ่งอัน มีดสั้นหนึ่งเล่มพุ่งมาฆ่าลู่ฝานพร้อมกัน

ลู่ฝานไม่หลบสักนิด พุ่งสวนเข้าไปหาทันที

วินาทีต่อมา ฉิ้ง ฉิ้ง ฉิ้ง ฉิ้ง!

เสียงดังติดต่อกันสี่ครั้ง อาวุธของทั้งสี่คนโจมตีใส่เกราะเกล็ดมังกรของลู่ฝาน

พลังปราณอันน้อยนิด ไม่สามารถรวมตัวเป็นเกราะปราณได้ แต่เกราะเกล็ดมังกรของลู่ฝาน ไม่จำเป็นต้องใช้พลังปราณอะไรทั้งนั้น!

เกราะเกล็ดมังกรปกคลุมร่างกาย ทันใดนั้น การโจมตีของทั้งสี่คนเหมือนการจั๊กจี้เท่านั้น!

ร่างกายไม่ซวนเซแม้แต่น้อย จู่ๆ ฝ่ามือลู่ฝานทะลุออกมาจากอาวุธ คล่องตัวราวกับงูเลื้อย!

ลู่ฝานใช้มือจับเฉิงชิงเอาไว้!

เฉิงชิงตกใจกลัวจนแผดเสียงดังออกมาทันที “ฆ่าเขา เร็ว ฆ่าเขา!”

ทันใดนั้นทั้งสี่คนลงมืออีกครั้ง เสียงดังติดต่อกันอีกครั้ง

ลู่ฝานก็ยังไม่ขยับเหมือนเดิม เขาแผดเสียงดัง กล้ามเนื้อทั้งตัวหดลงจากนั้นก็เด้งออก

“ท่าแนบตัว!”

พลั่ก!