บทที่ 1155

ทุกคนครุ่นคิดเงียบๆ จู่ๆ ลูกหลานตระกูลหานคนหนึ่งวิ่งเข้ามาพูดว่า “ผู้อาวุโสทุกท่าน ลู่ฝานมาหาครับ จะให้ไล่เขาออกไปไหมครับ”

หานอู๋ซวงหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะมาแล้ว ตั้งแต่หานหยวนหนิงเกิดเรื่อง ลูกหลานตระกูลอื่นไม่มีใครมาสักคน แม้แต่ตระกูลสุ่ยที่เดิมทีมีความสัมพันธ์อันดีกับเรามาก ยังไม่ให้สุ่ยสือฉวนมาไถ่ถามสักคำ แต่คนที่มากลับเป็นลู่ฝานที่ฉันไล่เขาออกไป”

ผู้อาวุโสใหญ่พูดว่า “เด็กคนนี้มีความสัมพันธ์กับตระกูลหานของเราพอใช้ได้ ในเมื่อเขามาแล้ว ก็ให้เขาเข้ามาเถอะ”

หานอู๋ซวงพูดว่า “ไปเชิญเขาเข้ามา นอบน้อมหน่อย อย่าเสียมารยาท”

ผู้อาวุโสสองสามคนพูดว่า “ช่างเถอะ เรื่องนี้ไว้คุยกันพรุ่งนี้ เฮ้อ ถ้าตอนนี้เจ้าบ้านไม่เก็บตัวก็ดีสิ ให้หยวนหนิงได้พักผ่อนอย่างเต็มที่สักหน่อย นายดูเขาไว้หน่อย อย่าให้เขาทำเรื่องโง่ๆ”

หานอู๋ซวงพยักหน้า ส่งพวกผู้อาวุโสกลับไปอย่างนอบน้อม

ไม่นาน เงาของลู่ฝานปรากฏอยู่ในสายตาหานอู๋ซวง

สองมือไพล่หลัง หานอู๋ซวงมองลู่ฝานเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้านิ่ง จู่ๆ เขาพูดเสียงดังว่า “เจ้าเด็กลู่ ฉันไล่นายออกจากตระกูลหานแล้ว นายกลับมาทำไมอีก”

ลู่ฝานตอบกลับเสียงดัง “ฉันมาแทนหลู่เฉิงเซี่ยง ดูว่าตระกูลหานจะทำสงครามใหญ่กับตระกูลเทียนจริงหรือเปล่า”

หานอู๋ซวงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหัวเราะออกเสียงแล้วพูดว่า “นายนี่ตรงไปตรงมาจริงๆ”

ลู่ฝานเดินมาหน้าประตูห้องหานหยวนหนิง เขามองผ่านหน้าต่าง เห็นหานหยวนหนิงนอนอยู่ด้านใน

หานอู๋ซวงตบไหล่ลู่ฝานแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน ถ้าตระกูลหานทำสงครามใหญ่กับตระกูลเทียนจริงๆ นายจะช่วยไหม”

ลู่ฝานส่ายหน้าพูดว่า “ฉันช่วยไม่ได้หรอก และไม่สามารถช่วยได้ ถ้าฉันช่วยตระกูลหานก็จะรู้สึกผิดต่อท่านผอ. ถ้าฉันช่วยตระกูลเทียนก็จะรู้สึกผิดต่อศิษย์พี่และลุงหานด้วย”

หานอู๋ซวงพยักหน้าเข้าใจ แล้วถอนหายใจออกมา