บทที่ 1158

กลืนจิตหัวเราะลั่นออกมา เสียงหัวเราะดุดันและแสบหู

“ฆ่าฉันงั้นเหรอ แค่นักบู๊ปราณดินธรรมดาๆ กล้าพูดว่าฆ่าฉัน เป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในโลก!”

เสียงเหมือนคลื่นกระจายออกมา คลื่นเสียงโจมตีลงบนตัวลู่ฝาน ทะลุเกราะเกล็ดมังกร จนทำให้เนื้อหนังลู่ฝานสะเทือนตามไปด้วย

แม้ลู่ฝานดูออกว่าอีกฝ่ายคือยอดฝีมือแดนปราณฟ้า แต่เขาไม่กลัวเลยสักนิด

“ยอดกระบี่หวนคืน!”

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลู่ฝานเข้ามาด้วยพลังทั้งหมด

แสงเก้าสีสว่างขึ้น ฟันกระบี่ลงบนความมืดมิด แสงเก้าสีเหมือนสายน้ำเก้าสาย กระแทกความมืดมิดจนกระจาย

เขตวิถีบนกระบี่เปิดออก จู่ๆ ลู่ฝานรู้สึกว่ากระบี่ของตัวเองโจมตีโดนสิ่งของที่สัมผัสได้ ปราณชี่ทั้งตัวลู่ฝานพุ่งขึ้นมาอย่างไม่ลังเลสักนิด

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้น ความมืดมิดรอบตัวสั่นสะเทือนอย่างแรง

เสียงของกลืนจิตดังขึ้นอีกครั้ง

“วิทยายุทธไม่เลวตามคาด ขนาดนักบู๊แดนปราณฟ้าอย่างฉัน ยังต้องหลบความแหลมคมของกระบี่นาย นายกล้าหาญมาก!”

ลู่ฝานกวาดตามองรอบตัวไม่หยุด ตอนนี้ตัวของกลืนจิตแทรกซึมเข้าไปในความมืดมิดแล้ว

ความมืดที่เคลื่อนไหวขึ้นลงเหมือนกองของเหลวข้นหนืด เริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง ค่อยๆ กรูกันเข้ามาหาลู่ฝาน

กระบี่หนักของลู่ฝานตั้งตรง ปราณชี่ก่อตัวเป็นวงแผ่ซ่านอยู่ใต้เท้า ต้านทานความมืดมิดที่โจมตีเข้ามา

จิตใจวูบไหวเล็กน้อย ลู่ฝานกำลังสัมผัสตำแหน่งของกลืนจิตอย่างละเอียด

ทันใดนั้น ลู่ฝานพลิกมือฟันกระบี่ไปทางด้านหลัง สายฟ้าบนกระบี่ทะลักออกมา เกิดเสียงดังฉิ้ง คิดไม่ถึงว่าจะฟันโดนกลืนจิตเต็มๆ

กลืนจิตใช้มือหนึ่งจับตัวกระบี่หนักไร้คมเอาไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งยื่นไปจับคอลู่ฝาน