บทที่ 1157

จู่ๆ ลู่ฝานหรี่ตาลง รู้สึกถึงอะไรผิดปกติทันที

ลู่ฝานจ้องตาอู่คงหลิงเขม็ง ทันใดนั้นลู่ฝานถือกระบี่หนักไร้คมเอาไว้ในมือ มองอู่คงหลิงแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ เธอไม่ใช่อู่คงหลิง เธอเป็นใคร”

“อู่คงหลิง” ชะงักฝีเท้าลง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นายรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ใช่อู่คงหลิง”

ปราณชี่พุ่งขึ้นบนตัวลู่ฝาน เขาจ้องเธอเขม็งแล้วพูดว่า “สายตาของอู่คงหลิงไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเธอ เธอเป็นใครกันแน่”

“อู่คงหลิง” หัวเราะลั่นทันที จากนั้นพูดว่า “นายนี่รู้จักเธอดีจริงๆ ดูเหมือนความสัมพันธ์ของเธอกับนายจะไม่ธรรมดานะ ยัยเด็กผู้หญิงคนนี้โปรยเสน่ห์ไปทั่วจริงๆ!”

ระหว่างพูดตัวของ “อู่คงหลิง” กลายเป็นกลุ่มควันสีดำอย่างรวดเร็ว ลู่ฝานใช้กระบี่ฟันลงบนควันสีดำ วินาทีต่อมาควันสีดำแตกกระจาย ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นสิ่งของทุกอย่างในห้องหายไปทั้งหมด ลู่ฝานรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในอากาศเวิ้งว้างแห่งหนึ่ง

ขณะนี้เงาใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นในอากาศเวิ้งว้าง นั่นมันใบหน้าน่าเกลียดขนาดไหนกัน เหมือนหนอนนับไม่ถ้วนดิ้นไปดิ้นมา จ้องเขม็งมาที่ลู่ฝาน

“ฉันคือเจ้าสำนักหัวใจปีศาจ นายเรียกฉันว่ากลืนจิตก็ได้ อู่คงหลิงเพื่อนสุดที่รักของนาย เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือฉันเท่านั้น”

ลู่ฝานเกร็งไปทั้งตัว เกราะเกล็ดมังกรปกคลุมร่างกายทันที

อีกฝ่ายดึงเขาเข้ามาในอากาศเวิ้งว้างอย่างรวดเร็ว แค่ฝีมือนี้ ก็ยืนยันได้ว่าอย่างน้อยเขาต้องเป็นผู้แข็งแกร่งแดนปราณฟ้า

สัมผัสพลังรอบตัวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ วงแสงทั้งเก้าสว่างขึ้นบนตัวลู่ฝาน

“ปีศาจเฒ่ากลืนจิต นายบีบบังคับให้อู่คงหลิงทำเรื่องพวกนี้ใช่ไหม”

ลู่ฝานถามเสียงดัง