บทที่ 1167

อู่คงหลิงกระดิกนิ้วเรียกเขา แล้วพูดว่า “ยื่นหน้ามาสิ”

ลู่ฝานกลอกตามองบน แล้วยื่นหน้าเข้าไป ขณะนั้นจู่ๆ อู่คงหลิงเปิดผ้าปิดหน้าแล้วหอมลู่ฝาน จากนั้นก็ปิดผ้าปิดหน้า แล้วเอามือปิดปากหัวเราะ

ลู่ฝานลูบหน้าแล้วพูดว่า “บอกได้หรือยัง ฉันอุตส่าห์เสียสละตัวเองแล้วนะ”

อู่คงหลิงพูดว่า “ก็ได้ เห็นแก่ที่นายดั้นด้นมาตั้งไกลเป็นพันลี้เพื่อช่วยฉัน ฉันจะบอกเรื่องราวทุกอย่างกับนาย”

ลู่ฝานพูดแก้ให้อู่คงหลิงว่า “เกินพันลี้ เกินหมื่นลี้ด้วยมั้ง เธอรู้ไหมว่าฉันเกือบตายคามือเจ้าสำนักอะไรนั่นของเธอด้วย”

อู่คงหลิงโบกมือไปมาแล้วพูดว่า “โอเคๆ ถือว่านายมีความจริงใจ ลู่ฝาน นายรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นผู้ฝึกฝนชั่วร้าย”

ลู่ฝานพูดว่า “รู้ตั้งแต่เจอเธอวันแรกแล้ว ตอนนั้นเธอคิดจะฆ่าฉันด้วย”

อู่คงหลิงพูดต่อ “งั้นนายรู้จักจิตใจเต๋าสำนักมารไหม”

ลู่ฝานพูดว่า “รู้นิดหน่อย แต่ไม่เยอะ เดิมทีฉันมีป้ายจิตใจเต๋าสำนักมารอยู่หนึ่งอัน แต่ฉันโยนทิ้งไปแล้ว”

อู่คงหลิงหนังตากระตุก เธอพูดอย่างตกใจว่า “โยนทิ้งแล้วเหรอ นายโยนทิ้งได้ยังไง”