บทที่ 1168

แววตาอู่คงหลิงดูขบขัน เธอพูดว่า “เป็นไง กลัวล่ะสิ คิดจะเข้าสำนักมารไหม ถ้านายยอมมาสำนักหัวใจปีศาจของฉัน ฉันจะให้นายเป็นรองเจ้าสำนักเลยนะ!”

ลู่ฝานสะบัดมือไปมาเหมือนไล่แมลงวัน แล้วพูดว่า “พอได้แล้ว เจ้าสำนักของเธอยังโดนเธอวางยาจนตาย ถ้าฉันไปเป็นรองเจ้าสำนักให้เธอ เมื่อถึงตอนนั้นคงไม่รู้ว่าตายยังไง ฉันเป็นคนรักชีวิต ไม่มีความสนใจจริงๆ เรื่องที่เธอพูดน่าสนใจมาก แต่ฉันคิดว่าจิตใจเต๋าสำนักมารไม่น่าจะโง่ขนาดนั้น วางแผนร้ายจนคนทั้งโลกจะรู้อยู่แล้ว เหมือนเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ฉันว่ามีโอกาสเป็นไปได้สูงว่าจะไม่ใช่เรื่องจริง!”

อู่คงหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม “นายคิดเหมือนฉัน แต่เมื่ออยู่ในจิตใจเต๋าสำนักมาร จะได้รับผลประโยชน์อย่างแท้จริง เฮ้อ เดิมทีฉันไม่อยากฆ่าไอ้ปัญญาอ่อนปีศาจเฒ่ากลืนจิตหรอก แต่เขาเอาแต่จะแอบวางยาฉัน ตั้งใจฆ่าฉัน ฉันก็ทำได้เพียงวางแผนซ้อนแผน คืนยาพิษกลับไปให้เขา ตอนเขาตายน่าอนาถไหม”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “อนาถมากเลยล่ะ ยังพูดให้ฉันช่วยด้วย น่าเสียดายที่ตอนนั้นฉันยุ่งอยู่กับการดูแผนที่ เลยไม่มีเวลาสนใจเขา เธอก็เก่งมากเลยนะ นักบู๊แดนปราณฟ้า ตายง่ายๆ เพราะยาพิษ”

อู่คงหลิงพูดว่า “ไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิดหรอก ตั้งแต่ฉันเจอเขาวันแรก ก็เริ่มวางยาพิษใส่เขาแล้ว ตอนนี้แค่กระตุ้นยาพิษทั้งหมดในตัวเขาออกมาเท่านั้น”

ลู่ฝานปล่อยมืออู่คงหลิงทันที จากนั้นพูดว่า “เธอคงไม่ได้ทำแบบนี้กับฉันด้วยใช่ไหม”

อู่คงหลิงหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “นายคิดว่ายังไงล่ะ!”

พูดพลาง อู่คงหลิงก้าวขึ้นมาจับมือลู่ฝานอีกครั้ง

ลู่ฝานทำให้ตัวเองใจเย็น เขาไม่กลัว มีไอ้เก้าอยู่ ถึงมีพิษเขาก็ไม่กลัว

ทั้งสองคนเดินมาบนถนนใหญ่อย่างไม่รู้ตัว

“ว้าว ผู้หญิงสวยมากเลย”

“พระเจ้า ฉันเห็นเทพธิดาหรือเปล่าเนี่ย สวยมากจริงๆ!”