บทที่ 1200

ลู่ฝานจำชื่อนี้ได้ดี อู่จุนแห่งโลกจู๋หลง!

ลู่ฝานเคยชมการแข่งขันของเขาหนึ่งครั้ง โหดเหี้ยมอำมหิต ใบหน้าชั่วร้าย เป็นคนเลว

แต่ความสามารถของคนเลวคนนี้ ลู่ฝานได้เห็นแล้วเช่นกัน ไม่เลวเลยจริงๆ

มองซ้ายมองขวา ลู่ฝานหาเงาของอู่จุนในห้อง แต่มองไปมองมา ลู่ฝานกลับหาอู่จุนไม่เจอ นี่แปลกมากเลย ตอนจับฉลากยังอยู่กันครบแท้ๆ

ถูมือไปมา ลู่ฝานลบอักษรแสงในมือทิ้งจนหมด

ชมการแข่งขันต่อ แต่ขณะนั้นเอง องครักษ์เกราะทองคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับลู่ฝานว่า “คุณชายลู่ เชิญทางนี้!”

ลู่ฝานถามอย่างไม่เข้าใจ “ไม่ทราบว่าใครเชิญฉัน”

องครักษ์เกราะทองคำนับแล้วพูดว่า “คุณชายลู่ไปถึงแล้วจะรู้เอง!”

ลู่ฝานขมวดคิ้วแน่น ฟังแล้วดูเหมือนไม่ใช่เรื่องดี แต่เขาก็ลุกขึ้นเดินตามองครักษ์เกราะทองไปด้านนอก

เสียงหัวเราะของเทียนชิงหยางดังขึ้นข้างหลัง

“ลู่ฝาน ดูเหมือนนายจะได้กินข้าวในคุกแล้ว! หวังว่าพวกเขาจะไม่ทำลายวิทยายุทธนายนะ!”

นักบู๊อีกคนยิ้มเยาะแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน เส้นทางการคัดเลือกของนายจบลงแล้ว!”

เสียงหัวเราะดังไม่หยุด แต่ลู่ฝานทำเป็นไม่สนใจ เดินออกไปด้านนอกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

องครักษ์เกราะทองคนนี้พาลู่ฝานออกจากห้อง แล้วเดินออกไปด้านนอก

ลู่ฝานครุ่นคิดในใจ องครักษ์เกราะทองคนนี้เป็นองครักษ์ใกล้ชิดของวัง คนที่สามารถสั่งการองครักษ์เกราะทองได้ ต้องเป็นคนในวังเท่านั้น

งั้นองค์ชายท่านไหนต้องการเจอเขาล่ะ

ไท่จื่อฉินอวิ่นหรือองค์ชายรองฉินฝาน!

ถ้าเป็นฉินฝาน ลู่ฝานไม่ค่อยกังวลเท่าไร ตอนนี้องค์ชายรองฉินฝานตั้งใจดึงเขาเป็นพวก เชิญเขาไป ไม่มีอะไรนอกจากกินข้าว พูดอะไรไร้สาระเพื่อแสดงความเป็นมิตรไม่กี่ประโยค