บทที่ 1201

ความมีราศี ท่าทางการนั่ง หน้าตา ท่าทางการดื่มชาสง่างามเป็นอย่างมาก ดูไม่เหมือนคนธรรมดาจริงๆ แม้ลักษณะภายนอกดูธรรมดา แต่แอบดูมีความเกรี้ยวกราดอยู่บนตัว

ลู่ฝานเห็นศูนย์กลางที่พลังฟ้าดินในโรงน้ำชารวมตัวกัน อยู่ที่ชายวัยกลางคนคนนี้

ลู่ฝานก้าวเท้าเดินเข้าไป ยืนตรงหน้าผู้ชายแล้วพูดว่า “ฉันนั่งได้ไหม”

ชายวัยกลางคนเงยหน้ามองลู่ฝานแวบหนึ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ นั่งสิ ลู่ฝาน!”

ในเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อตัวเองออกมาได้ เขาคงเป็นคนสั่งให้องครักษ์มาตามตัวเองแล้วล่ะ

ลู่ฝานมองหน้าเขาอย่างละเอียด แล้วถามว่า “ไม่ทราบว่านายคือใคร”

ชายวัยกลางคนยิ้มแล้วพูดว่า “ดูไม่ออกเหรอ การถอดร่างของฉันเดายากขนาดนั้นเลยเหรอ”

การถอดร่าง!

ลู่ฝานใจกระตุก เหมือนท่านผอ.เทียนหยาจื่อรู้วิชานี้ ตอนนี้ท่านผอ.ในสถาบันสอนวิชาบู๊ เป็นแค่การถอดร่างของท่านผอ.เทียนหยาจื่อเท่านั้น!

จู่ๆ ใบหน้าของชายวัยกลางคนบิดเบี้ยว ใบหน้าที่ลู่ฝานเคยเห็นปรากฏออกมาทันที ลู่ฝานอุทานออกมาเบาๆ ว่า “ฝ่าบาท!”

“เบาๆ!”

ฉินซางต้าตี้ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้น

ลู่ฝานสีหน้านอบน้อม คารวะแล้วพูดว่า “ลู่ฝานแห่งเขตตงหวาพบฝ่าบาท”

ฉินซางต้าตี้พูดด้วยรอยยิ้ม “ลู่ฝาน นายเดาดูสิว่าทำไมวันนี้ฉันใช้การถอดร่างมาหานายตามลำพัง”

ลู่ฝานพูดว่า “ฝ่าบาทกำลังทดสอบฉันเหรอ”

ฉินซางต้าตี้พยักหน้าพูดว่า “ใช่ นายเข้าใจอย่างนี้ก็ได้ ตอบดีมีรางวัล!”

ลู่ฝานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ง่ายมาก เพราะฝ่าบาทต้องการทดสอบฉันตามลำพัง!”

จู่ๆ ฉินซางต้าตี้หัวเราะออกมา ชี้ลู่ฝานแล้วพูดว่า “นายนี่เป็นเด็กเจ้าเล่ห์จริงๆ ฉันจะว่านายตอบผิดก็ไม่ได้ แล้วนอกจากนั้นล่ะ”