บทที่ 1202

ลู่ฝานอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อภาพที่ตัวเองเห็น

ฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่ หัวเราะเกือบตายเพราะลูกตัวเองโดนคนอื่นทำร้าย เรื่องนี้พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ!

ผ่านไปนาน ฉินซางต้าตี้หยุดหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้ตีเขามาหลายปีแล้ว นายคงเป็นคนแรกที่ตีเขาเลยมั้ง แถมยังต่อยหน้าด้วย! มิน่าล่ะเขาถึงวางแผนเอานายถึงตาย ด้วยเหตุนี้เกือบก่อปัญหาที่เจดีย์ยา อีกทั้งยังเสียเซียนบำเพ็ญชี่ที่ภักดีต่อประเทศอู่อานไปตั้งสามคน”

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “สูญเสียเซียนบำเพ็ญชี่สามคนเหรอ”

ฉินซางต้าตี้หัวเราะแล้วพูดว่า “เรื่องที่นายทำ นายไม่รู้หรือไง เซียนบำเพ็ญชี่สามคนนั้นไปเขตตงหวาต้องการฆ่าตระกูลนายทั้งตระกูล แต่กลับโดนคนอื่นฆ่า ลู่ฝาน อยู่ต่อหน้าฉัน นายไม่ต้องแสร้งโง่หรอก”

หัวใจลู่ฝานเต้นอย่างรุนแรง เขาไม่รู้จริงๆ ว่ามีเรื่องแบบนี้ด้วย ไม่มีใครพูดถึงเรื่องพวกนี้กับเขา!

เมื่อครุ่นคิดอย่างละเอียด จดหมายที่เขาส่งไปทั้งสามฉบับน่าจะมีประโยชน์แล้ว!

ลู่ฝานยังกลัวไม่หาย ขณะเดียวกันก็โมโหฉินอวิ่นไท่จื่อเพิ่มขึ้นอีก คิดไม่ถึงว่าเขาจะส่งคนไปที่เขตตงหวา

ตอนนี้ลู่ฝานอยากต่อยหน้าฉินอวิ่นไท่จื่อแรงๆ อีกหลายหมัด!

ฉินซางต้าตี้หัวเราะแล้วพูดว่า “ทำไมไม่พูดล่ะ ดูจากสายตานาย นายคงไม่ได้จะไปทะเลาะกับฉินอวิ่นอีกใช่ไหม ฉันขอเตือนไว้ แค่อยู่ในเมืองหลวง นายสู้เขาไม่ได้หรอก”