บทที่ 1208

ทำไมพลานุภาพของคู่ต่อสู้ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้

ความห้าวหาญและความมั่นใจที่แข็งแกร่ง ค่อยๆ กลืนพลังฟ้าดินรอบตัวไปหมดแล้ว ลู่ฝานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับมีความรู้สึกที่ไม่เกรงกลัวอะไรเลย

เหมือนหินโสโครกขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลอันกว้างใหญ่ แม้โดนคลื่นกระทบ แต่ก็ยังตั้งตระหง่านดั่งภูเขา

แล้วก็เหมือนนกอินทรีเงยขึ้นไปมองบนสวรรค์ แม้ไม่ได้สยายปีกบินขึ้นสูง แต่กลับไม่สนใจเสียงนกเสียงการอบตัวแล้ว รอเพียงเวลาบินพุ่งขึ้นไป สยบทุกสิ่งทุกอย่าง!

พลานุภาพของลู่ฝานกำลังสะสมเรื่อยๆ พลังกำลังรวมตัวกัน ประกายในแววตาใกล้แสบตาเหมือนพระอาทิตย์อันร้อนแรงแล้ว

มือของอู่จุนเริ่มสั่นเล็กน้อย จู่ๆ เขาพบว่าตัวเองโดนสยบด้วยพลานุภาพของลู่ฝานแล้ว

อู่จุนกัดฟัน พยายามทำให้ตัวเองนิ่ง

ฉันอู่จุนผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกจู๋หลง จะตกใจนักบู๊แดนปราณดินธรรมดาๆ เพียงคนเดียวได้ยังไง

อู่จุนกัดฟันยืนตรงข้ามลู่ฝาน

บนที่นั่งผู้ชม ไอ้อ้วนตงและพวกวางแก้วในมือลงพร้อมกัน มองในสนามด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “มาเร็วจริงๆ รอบแรกเลยเหรอ”

สีหน้าหวูเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองพลานุภาพทรงพลังบนตัวลู่ฝาน แล้วแอบพยักหน้า

ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์ฉัน!

บนท้องฟ้า ฉินซางต้าตี้ยิ้มแล้วพูดว่า “ดูเหมือนการแข่งขันรอบนี้ น่าจะจบภายในสิบกระบวนท่า!”

ฉินอวิ่นถามอย่างประหลาดใจว่า “เสด็จพ่อดูออกได้ยังไง”

ฉินซางต้าตี้พูดว่า “นี่ยังชัดไม่พออีกเหรอ แค่ดูก็รู้แล้ว!”

นายพลบู๊สองสามคนด้านหลังหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ฝ่าบาทพูดถูก แค่ดูก็รู้แล้ว!”

“แค่พลานุภาพยังขนาดนี้ ตัดสินแพ้ชนะได้แล้ว!”

“เด็กคนนี้มีออร่าของนายพล!”

ฉินอวิ่นขมวดคิ้ว แม้เขาเชื่อใจอู่จุนมาก แต่ได้ยินพ่อกับพวกนายพลพูดแบบนี้ เขาเริ่มกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย