บทที่ 1209

พื้นข้างตัวและด้านหลังลู่ฝาน ระเบิดจนเป็นหลุมมากมาย เสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่อง พุ่งออกไปไกลหลายสิบเมตร พลังปราณอันแข็งแกร่งจู่โจมลงบนกำแพงรอบๆ ทันที ในกำแพงอันทนทาน มีรอยมีดลึกปรากฏออกมา จนเกือบทำให้กำแพงแยกออกเป็นสอง เห็นถึงพลังของมีดของอู่จุนได้อย่างชัดเจน!

แต่ถึงมีดจู่โจมขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่ายังไม่สามารถทำให้ลู่ฝานสะทกสะท้านได้ ถึงขนาดที่หนังในมือลู่ฝานยังไม่แตกเป็นแผลเลย

มือซ้ายหนึ่งข้าง นิ้วสองนิ้ว ลู่ฝานรับมีดของอู่จุน

ส่วนหน้าของเสื้อผ้าสะบัดไปตามแรงลมของมีด แต่มันก็แค่เท่านั้น!

สายตาเมินเฉยของลู่ฝาน เหมือนผู้ใหญ่มองเด็กซน

อู่จุนรู้สึกทันทีว่าไม่สามารถดึงมีดของตัวเองออกมาได้ ลู่ฝานไม่ได้ใช้แม้แต่ปราณชี่ อาศัยแค่พลังของร่างกายตัวเอง ใช้นิ้วสองนิ้วจับตัวมีดเอาไว้อย่างนั้น!

ลู่ฝานค่อยๆ ใช้แรงตรงนิ้ว คิดไม่ถึงว่าจะทำให้มีดวิเศษของโลกจู๋หลงงอได้!

อู่จุนตกใจจนช็อก เขาแผดเสียงดังออกมา ซัดหมัดไปที่ท้องของลู่ฝาน แต่ลู่ฝานไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย แค่ดีดกล้ามเนื้อ อู่จุนก็กระเด็นออกไปเอง กระแทกลงบนพื้นอย่างแรงทันที อีกทั้งยังทำให้พื้นดินแยกออกเป็นรอยยาวลึก!

ทุกคนฮือฮา ลูกหลานของสิบตระกูลใหญ่พากันอ้าปากค้าง

วิทยายุทธนี้ แค่แดนปราณดินจริงเหรอ

เจ้าบ้านตระกูลเทียน เจ้าบ้านตระกูลสุ่ย เจ้าบ้านตระกูลหลิ่วสีหน้าเคร่งขรึม เหมือนเจอการคุกคามยิ่งใหญ่!

ในห้องของสนามต่อสู้ สีหน้าของเทียนชิงหยางเปลี่ยนไปทันที สีหน้าเขาไม่อยากเชื่อ

งออาวุธวิเศษด้วยมือเปล่า พลังแบบนี้เขายังไม่มีเลย!

คนที่เหลือพากันกลืนน้ำลายเบาๆ อย่างต่อเนื่อง

ลู่ฝานสะบัดมือ ทิ้งมีดของอู่จุนไปอีกด้าน พลานุภาพบนตัวยังคงรวมตัวกัน

ลู่ฝานพูดเสียงดังอย่างห้าวหาญว่า “มีกระบวนท่าอะไรก็ใช้ออกมาให้หมด!”

อู่จุนค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น มองมีดจู๋หลงที่ถูกโยนทิ้งไว้ด้านข้าง เหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากด้วยความหวาดกลัว