บทที่ 1212

เลือดสาดกระจาย อู่จุนโดนฟันจนทะลุเข้าไปอยู่ในพื้น

แม้ลู่ฝานโจมตีเพียงกระบี่เดียว แต่กลับทำให้เนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยรอยกระบี่

พลังที่แข็งแกร่งยิ่งใหญ่ ทำให้อู่จุนจมลงไปในพื้นลึกหลายเมตร สายลมพัดผ่านไป หินรอบตัวอู่จุนกลายเป็นผุยผงลอยกระจัดกระจายไปทั่ว

ส่วนตัวของเขาไม่มีแรงลุกขึ้นมาอีกแล้ว!

กระบี่นี้ของลู่ฝานเหมือนฟาดฟันลงบนตัวของฉินอวิ่นไท่จื่อ

สีหน้าของฉินอวิ่นไท่จื่อซีดเผือดทันที!

อู่จุนแพ้แล้ว ขบวนร้อยอสูรยามวิกาลก็ไม่ได้ผล

กระบวนท่าที่ดูเหมือนแข็งแกร่งมาก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่ฝาน กลับอ่อนแอสิ้นดี สิ่งที่ลู่ฝานแสดงออกมา ทำให้อู่จุนรู้สึกว่าตัวเองโง่เขลา ทำไมถึงให้คนแบบนี้มาจัดการเขา!

ลู่ฝานเก็บกระบี่หนักไร้คม สีหน้าสุขุมเหมือนเมื่อครู่เพิ่งหั่นผักกาดขาวเสร็จ

ตั้งแต่ต้นจนจบ ลู่ฝานสง่างามเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็ก

เขาต่อสู้ได้อย่างราบรื่นเป็นธรรมชาติ ไม่เห็นลู่ฝานเจออุปสรรคอะไรเลย

แต่ทุกคนก็เห็นพละกำลังของอู่จุนเหมือนกัน

วิทยายุทธแดนปราณดิน วิชาดาบแข็งแกร่งทรงพลัง รวมไปถึงขบวนร้อยอสูรยามวิกาลตอนสุดท้าย ล้วนเป็นความแข็งแกร่งที่ไร้ข้อกังขา

โดยเฉพาะเมื่อขบวนร้อยอสูรยามวิกาลออกมา แม้แต่สือเฉิน สุ่ยสือฉวนและพวกที่อยู่ภายในห้องรอ ยังหน้าเปลี่ยนสี

ทว่าลู่ฝานกลับรับมืออย่างมีสติเป็นอย่างมาก ราวกับเงาดำเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งของวางโชว์ไร้ประโยชน์

ลู่ฝานชนะอย่างสมบูรณ์แบบ เขาใช้ความจริงแท้แน่นอนพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเอง

ผู้ชมทั้งหมดที่เพิ่งหัวเราะเยาะลู่ฝานเมื่อครู่ ตอนนี้ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

ลู่ฝานแข็งแกร่งทรงพลังขนาดนี้ จำเป็นต้องวางยาคนอื่นด้วยเหรอ