บทที่ 1222

ลู่ฝานหันมามองสิบสามแล้วพูดว่า “นายคิดว่าผู้อาวุโสคนนี้เล่าเรื่องเป็นยังไง”

สิบสามพูดว่า “ดี!”

ลู่ฝานหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “ฉันก็ว่าไม่เลวเหมือนกัน แต่นี่ไม่ใช่ชีวิตที่ผ่านมาของฉันเลย!”

สิบสามมองลู่ฝานอย่างสงสัย แล้วถามเบาๆ ว่า “เจ้านาย ความจริงล่ะ”

ลู่ฝานพูดว่า “เหตุการณ์จริงก็คือก่อนฉันเข้าสถาบันสอนวิชาบู๊ ฉันเป็นคนที่โดนคนอื่นรังแกมาตลอด ตระกูลลู่ของเราก็ไม่ใช่ตระกูลอันดับหนึ่งในเมืองเจียงหลิน ส่วนเรื่องครูของสถาบันสอนวิชาบู๊ เหอะๆ ฉันเจอตั้งไม่รู้กี่คน แต่ละคนไม่มีท่าทีว่าจะให้ฉันเข้าสถาบันสอนวิชาบู๊เลย โดยเฉพาะคนสุดท้าย ยังมีความคิดไล่ฉันไปด้วย”

สิบสามอ้าปากค้าง มองลู่ฝานอย่างไม่อยากเชื่อ

เจ้าดำพยักหน้ารัว เพื่อบอกว่าลู่ฝานพูดถูกต้อง

“จริงเหรอคุณชายลู่ฝาน นายมีเรื่องราวยากลำบากขนาดนี้ เล่าให้ฉันฟังได้ไหม”

จู่ๆ มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาขวางทางลู่ฝาน

สวมชุดสีแดง พัดขนนกหนึ่งอัน มีสาวรับใช้ชุดเขียวตามอยู่ด้านหลังสองคน

“คุณถานไถเก๋อ บังเอิญจัง คิดไม่ถึงว่าจะเจอเธอที่นี่!”

ลู่ฝานคารวะถานไถเก๋อแล้วเอ่ยขึ้น

ใบหน้าถานไถเก๋อมีรอยยิ้ม พูดด้วยตาเป็นประกายว่า “คุณชายลู่ฝาน ถ้าฉันบอกว่าตั้งใจมารอนายที่นี่ นายจะเชื่อไหม”

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณถานไถเก๋อตลกแล้ว ลู่ฝานเป็นแค่คนไม่มีอะไรทำ มีสิทธิ์อะไรให้คุณถานไถเก๋อรอ คุณถานไถเก๋อมีเรื่องอะไรหรือเปล่า”