บทที่ 1241

ไม่ว่าจะเป็นนักบู๊หรือผู้ฝึกชี่ เมื่อเข้าสู่แดนปราณฟ้าหรือระดับเซียนบำเพ็ญชี่

การฝึกฝนหลังจากนี้ ไม่ใช่แค่การสะสมพลังเฉยๆ อีกแล้ว

สิ่งสำคัญอยู่ที่การตระหนักในสัจธรรม นักบู๊ตระหนักในวิถีบู๊ ส่วนผู้ฝึกชี่ตระหนักในวิถีชี่ หรือไม่ก็วิถียา

วิถีที่พูดถึง จากคำอธิบายของจักรพรรดิอู่ คือกฎการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดิน

ตระหนักได้มากเท่าไร ก็เท่ากับเข้าใจกฎของฟ้าดินได้มากเท่านั้น

มันเป็นพลังที่น่ากลัวกว่าเคล็ดวิชาบู๊ทุกอย่าง นักบู๊ที่เข้าใจวิถีหนึ่งคน รับมือกับนักบู๊ร้อยคนที่ไม่มีวิถี ใช้เพียงแค่กระบวนท่าเดียวเท่านั้น

แม้เฟิงเสี่ยวชี่ยังไม่เข้าสู่แดนปราณฟ้าอย่างแท้จริง แต่กระบวนท่าดอกไม้ใบหญ้าคือโลกทั้งปวงของเขา กลับมีกลิ่นอายของวิถีแล้ว

ไม่เพียงแค่ลู่ฝานที่ดูออก ยอดฝีมือทุกคนที่อยู่บนที่นั่งผู้ชม มีใครที่สายตาไม่แหลมคมบ้างล่ะ

เมื่อเฟิงเสี่ยวชี่ปล่อยกระบวนท่าแรกออกมา ไอ้หลิวเอ่ยชมว่า “วิถีแห่งการทำลายล้าง แค่เริ่มก็หนึ่งในสองต้าเต๋าฟ้าดินแล้ว ตระหนักวิถีนี้ได้ เขาน่าจะเข้าสู้แดนปราณฟ้าชั้นห้าได้!”

ยัยแก่หยางหัวเราะแล้วพูดว่า “ง่ายขนาดนั้นที่ไหนกันล่ะ ตอนนี้เขามีแค่กลิ่นอายของวิถีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ยังขาดอีกเยอะ!”

กลางท้องฟ้า ลู่ฝานแผดเสียงออกมาเบาๆ

“ปราณชี่ปรากฏ ไร้ฟ้าดิน ถอยไป!”

ปราณชี่บนตัวดันพลังฟ้าดินรอบตัวทั้งหมดออกไปไกลหลายเมตร

เมื่อเห็นความสามารถนี้ นักบู๊ทั้งหมดพากันอุทานเสียงสูงด้วยความตกใจ

“เคล็ดวิชาบู๊นี้ยังไม่เคยเห็นมาก่อน!”

เฟิงเสี่ยวชี่มองแสงกระบี่ที่ควรจะกลืนลู่ฝานไปหมดแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะโดนลู่ฝานใช้วิธีนี้ดันมันออก เขาอดกลัวขึ้นในใจไม่ได้

ทันใดนั้น เฟิงเสี่ยวชี่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว จนมาถึงข้างหน้าลู่ฝาน

อักษรยันต์บนกระบี่ฟางชุ่นในมือเคลื่อนไหวอย่างแรง ฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลง

“กระบวนท่าที่สอง สุเมรุ!”

ปลายกระบี่ทิ่มมาบนกระบี่หนักไร้คมของลู่ฝานอย่างแม่นยำ

พลังอันแข็งแกร่งทรงพลังไหลผ่านปลายกระบี่เข้ามาในตัวลู่ฝาน

เป็นการโจมตีที่ทำลายจากภายในอีกแล้ว ลู่ฝานรู้สึกว่ากระบวนท่านี้ของเฟิงเสี่ยวชี่ มีประสิทธิภาพคล้ายกับปราณชี่สยบศัตรูของเขา