บทที่ 1276

เมื่อสะบัดมือ เกราะปรากฏออกมาปกคลุมร่างกายเขาไว้

เกราะเฟิงอวี้ คือเกราะที่เขาเลือกมาจากคลังบู๊

สือเฉินเห็นว่าหลินหย่าไม่มีท่าทีจะพูดอะไรมาก จึงปล่อยพลังปราณของตัวเองออกมา

เกราะปราณปรากฏบนตัวเป็นชั้นๆ คนตระกูลสือใช้การป้องกันมาโจมตีศัตรูโดยตลอด! แต่วันนี้สือเฉินรู้สึกว่าตัวเองต้องลงมือก่อน!

สือเฉินเคาะโล่เสวียนเจวี๋ยที่อยู่ข้างหน้าอย่างแรง

ทันใดนั้นมิติข้างหน้าหลินหย่าแตกร้าวเป็นแถบ ส่วนหลินหย่าเสื้อผ้าปลิวไปมา

หลินหย่ายังยืนกอดกระบี่อยู่ที่เดิม ไม่พูดอะไรสักคำ!

สือเฉินเห็นว่ากระบวนท่าแรกของตัวเองไม่ได้ผลอะไรเลย เขาอดตกใจไม่ได้

สือเฉินเดินเข้ามาหนึ่งก้าว แล้วเคาะโล่เสวียนเจวี๋ยอีกครั้ง

พลังกระเพื่อมเป็นคลื่น ทำให้หินที่ลอยอยู่ใต้เท้าหลินหย่าแตกกระจาย อากาศเวิ้งว้างรอบๆ หมุนวน

ส่วนหลินหย่ายังไม่ขยับ ลอยอยู่กลางอากาศเวิ้งว้าง แต่ประกายนัยน์ตาลึกล้ำขึ้น

เหมือนนักบู๊ในสนามไม่รู้ว่าหลินหย่าประมาทแบบนี้เพราะอะไร

มีเพียงลู่ฝานที่พอมองออก เขารู้สึกว่าปราณชี่ในตัวพลุ่งพล่านจะพุ่งออกมา

พลังวิญญาณบนตัวหลินหย่าเพิ่มขึ้นอย่างน่ากลัว!

นี่คือสัญญาณที่เขาจะใช้วิชาชิงวิญญาณ!

สือเฉินก้าวหนักๆ ออกมาข้างหน้าสองก้าว จนมาถึงหน้าหลินหย่า

ถือโล่เสวียนเจวี๋ยในมือ วิชาชี่เต่างูดำบนตัวรวมตัวจนแน่น สือเฉินตัดสินใจเอาโล่เสวียนเจวี๋ยชนเข้ากับตัวหลินหย่า

ตัวหลินหย่าสั่นอย่างแรง เสียงอึกทึกดังสนั่น

มีเลือดออกตรงมุมปาก แต่หลินหย่ายังไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายบ้าคลั่ง!

เกราะเฟิงอวี้ต้านทานพลังโจมตีเอาไว้ไม่น้อย ลมแรงปรากฏขึ้นบนเกราะ

ลู่ฝานยืนขึ้นมา เขาเห็นพลังวิญญาณที่รวมตัวเป็นค่ายกลนัยน์ตาหลินหย่า