บทที่ 1299

“ผู้ฝึกชั่วร้าย!”

“ผู้ฝึกชั่วร้ายจริงด้วย!”

ออร่าปีศาจลอยไปทั่วทุกที่

ออร่าปีศาจน่ากลัวแทบจะทำให้สนามบู๊กลายเป็นสีดำทั้งสนาม

พลังด้านลบต่างๆ ในออร่าปีศาจ ทำให้ผู้ชมจำนวนไม่น้อยพากันถอยหลังสุดชีวิต

คนโง่ก็ดูออกว่าเสอหลิงที่อยู่ในสนามบู๊ไม่ใช่แค่ผู้ฝึกชั่วร้าย แต่เป็นมารด้วย!

เทียนชิงหยาง หลินหย่า รวมถึงพวกหานเฟิงบนที่นั่งผู้ชม ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ

กลุ่มองครักษ์เกราะทองปรากฏตัวออกมาทันที ยืนล้อมเสอหลิงอยู่ในสนามบู๊!

ฉินซางต้าตี้ลุกขึ้นพูดว่า “ห้ามลงมือเด็ดขาด!”

ในสนามบู๊ จู่ๆ หยกชิ้นหนึ่งลอยออกมาจากเข็มขัดของลู่ฝาน ดีดมือเสอหลิงออกจากในตัวลู่ฝานทันที อีกทั้งยังก่อตัวเป็นปราณเกราะโปร่งใส ปกคลุมลู่ฝานเอาไว้ด้านใน

ลู่ฝานมองหยกชิ้นนี้แวบหนึ่ง จู่ๆ นึกขึ้นได้ว่านี่คือหยกป้องกันตัวที่ฝ่าบาทให้เขา เขาไม่เคยใช้จึงใส่ไว้ในเข็มขัด คิดไม่ถึงว่าตอนนี้หยกชิ้นนี้จะเด้งออกมาเอง ไหนบอกว่าอักษรยันต์จะหายไปหลังเจ็ดวันไม่ใช่เหรอ

เหมือนยืนยันความคิดของลู่ฝาน อักษรยันต์ในหยกไร้แสง หลังจากปราณเกราะดีดเสอหลิงออกไป ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ลู่ฝานหอบหายใจ จับหน้าอกแล้วมองเสอหลิงที่อยู่ตรงหน้า

ตอนนี้รูปร่างของเสอหลิงเปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อลู่ฝานทำลายอักษรยันต์บนตัวเขาจนหมด ในที่สุดเขาก็เผยร่างแท้จริงออกมา

ลู่ฝานพูดช้าๆ ว่า “เป็นนายจริงด้วย ฉางเจี๋ยหน้าผี!”