บทที่ 1356

ปราณชี่แปรเปลี่ยนเป็นวิญญาณ พุ่งเข้าไปในจิตญาณของเทียนชิงหยาง

คู่ดวงตาของลู่ฝาน ภายใต้การฉายสะท้อนบนม่านน้ำสรวงสวรรค์นั้น เวลานี้ดูล้ำลึกเป็นอย่างมาก ราวกับความว่างเปล่าอันมืดมิดที่กำลังกลืนกินชีวิตคน ถึงขนาดทำให้จิตใจของผู้คนนับไม่ถ้วนในเมืองหลวง ตื่นตระหนกกันไปทั้งหมด ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ถูกทำร้ายด้วยพลังวิญญาณของลู่ฝาน แต่เพียงแค่มองเห็นดวงตาของลู่ฝานเท่านั้น

เทียนชิงหยางที่อยู่เบื้องหน้า ยิ่งมีร่างกายแข็งทื่อไปหมด

กระบวนท่าที่ลู่ฝานแสดงออกมาในวันนี้ มีพลังอานุภาพที่เหนือกว่าของหลินหย่าเป็นอย่างมาก

หลินหย่าที่นั่งอยู่บนแท่นผู้ชม เมื่อมองเห็นดวงตาของลู่ฝานแล้ว ก็รีบหันหน้าหนีไปทันที ไม่กล้าที่จะมองดูมากไปกว่านี้แล้ว

หลินหย่าตกตะลึงอย่างมาก และพูดขึ้นว่า: “ไม่นึกว่าเขาจะใช้งานได้อย่างทรงพลังกว่าฉันเสียอีก! ”

อีกฝั่งหนึ่ง เทียนหลิงถึงกับเบิกตาโพลง และพลันร้องตะโกนเสียงดังขึ้น

“เทียนชิงหยาง ตั้งสติกลับคืนมา! ”

น้ำเสียงดุจดั่งฟ้าร้อง จนเกิดเป็นระลอกคลื่นเสียงขึ้น

เสียงนี้ กลบปกคลุมเสียงอุทานทั้งหมดของผู้ชมทุกคน

เทียนชิงหยางที่เดิมทีถูกวิชาชิงวิญญาณของลู่ฝานครอบงำไปแล้วนั้น เวลานี้ในคู่ดวงตา ก็เริ่มที่จะประกายแสงขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

หานอู่ซวงชี้ไปที่เทียนหลิง และตวาดใส่ว่า: “ไอ้เฒ่าไร้ยางอาย นายยังจะรักษาหน้าตาของนายอยู่อีกไหม? ไม่นึกว่าจะช่วยเหลือจากด้านล่างสังเวียนด้วย! มีใครมาช่วยจัดการบ้างไหมเนี่ยะ! ”

ฉินซางต้าตี้พลันส่งสายตาที่เฉียบขาดไปยังเทียนหลิง และตวาดใส่ ด้วยสีหน้าที่โกรธแค้น

เทียนหลิงสามารถที่จะไม่สนใจความเห็นของผู้อื่น แต่ความโมโหของฉินซางต้าตี้ เขาไม่เกรงกลัวไม่ได้

เทียนหลิงจึงรีบปิดปากลงทันที และนั่งลงไป

ฉินซางต้าตี้พูดขึ้นอย่างดุดันว่า: “หากว่าเทียนหลิงกระทำแบบนี้อีกครั้ง ก็เชิญเขามาดื่มชาที่ในพระราชวัง! ”

ฉินอวิ่น ฉินฝาน และพวกนายพลทหารที่อยู่ด้านหลังต่างตอบรับ สายตาที่พวกเขามองไปยังเทียนหลิงนั้น ก็แฝงไปด้วยความโมโหบ้างแล้ว

ขัดขวางนักบู๊ที่กำลังประลองยุทธ คือการกระทำที่ละเมิดข้อห้าม การต่อสู้ที่เดิมพันกันด้วยชีวิตโดยทั่วไปนั้น หากผู้คนรอบข้างมีส่วนร่วมด้วยก็จะถูกคนดูหมิ่นเหยียดหยาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการประลองยุทธที่เป็นที่น่าจับตาของจักรวรรดิแบบนี้แล้ว

ขณะนั้น ผู้ชมจำนวนไม่น้อยต่างก็ส่งสายตาที่เหยียดหยามไปให้กับเทียนหลิง

เพียงแค่เป็นนักบู๊ที่มีความรู้ความเข้าใจ ต่างก็มองออกได้ถึงความกระหายในชัยชนะของตาเฒ่าเทียนหลิง ซึ่งช่างทำให้ผู้คนดูหมิ่นดูแคลนเสียจริง

แต่เทียนหลิงเองก็ไม่สนใจอะไรพวกนี้แล้ว เพราะเทียนชิงหยางถูกวิชาชิงวิญญาณของลู่ฝานครอบงำ จนตัวแข็งเกือบที่จะกลายเป็นหินไปแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงของเจ้าบ้านเทียนหลิง เทียนชิงหยางจึงพยายามควบคุมในจิตญาณ ให้หลงเหลือสติความรู้สึกตัวบ้างเล็กน้อย เพราะยังต้องการที่จะชักกระบี่มังกรคำรามที่ปักอยู่ในตัวของลู่ฝานออกมา!

ลู่ฝานจะปล่อยโอกาสให้เทียนชิงหยางโต้ตอบกลับได้อย่างไร ยกกระบี่หนักไร้คมขึ้น ปราณชี่ในร่างกายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

บริเวณที่ปลายกระบี่ มีแสงสีดำขาวกะพริบขึ้น

ลู่ฝานเพิ่มพลังความสามารถของตนเองขึ้นสู่ชั้นสุดยอด

การโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุด ห้าธาตุรวมเป็นหนึ่ง!

ที่ใต้ฝ่าเท้า พลังห้าธาตุได้รวมตัวกันมาที่กระบี่ของลู่ฝานอย่างรวดเร็ว

พลังห้าธาตุที่ดุจดั่งกระแสน้ำไหลเชี่ยวนั้น ทุกคนที่เห็นแล้วต่างก็พากันกุมศีรษะและร้องอุทานขึ้น