บทที่ 1357

หากลู่ฝานยังจะแสดงกระบวนท่าอย่างนี้อีกสักสองกระบวนท่า ไม่แน่อาจจะสามารถทำลายสถานที่แห่งนี้ลง จนกลายเป็นทะเลสาบได้เลย

ฝุ่นละอองกระจายไปทั่ว ลู่ฝานมีเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผาก แล้วก็ค่อย ๆ ดึงกระบี่มังกรคำรามที่ปักอยู่บริเวณทรวงอกออกมา และโยนทิ้งไปด้านข้าง

เลือดที่อยู่บนตัวกระบี่หยดลงมา ลู่ฝานมองไปที่กระบี่มังกรคำรามที่ไม่เปื้อนเลือดเลยแม้แต่หยดเดียว ก็ยิ้มและพูดขึ้นว่า: “ช่างเป็นกระบี่ที่ยอดเยี่ยมจริงด้วย! ”

ลู่ฝานโยนทิ้งไปด้านข้างแล้ว ก็ก้มหน้ามองลงไปยังเทียนชิงหยางที่ล้มกองอยู่บนพื้น

ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยเลือด เวลานี้เทียนชิงหยางไม่มีบริเวณเนื้อหนังสักส่วนหนึ่งเลยที่สมบูรณ์ ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

แต่เขาก็ยังไม่ถูกลู่ฝานฆ่าตาย และก็ยังไม่สลบลงไป

เวลานี้เทียนชิงหยางโซเซไปมา และไม่นึกว่าจะลุกยืนขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

คู่ดวงตาประกายแสง เทียนชิงหยางหอบหืดอย่างหนัก และพูดกับลู่ฝานว่า: “แต่ไหนแต่ไร......ไม่เคยมีใคร ที่สามารถทำร้ายฉันจนอยู่ในสภาพนี้ได้มาก่อน! ”

ลู่ฝานมองไปที่เขาอย่างสงบนิ่ง และพูดว่า: “นั่นคือว่านายยังไม่เคยพบเจอกับยอดฝีมือก็เท่านั้น! ”

เสียงกร็อกแกร็ก ดังขึ้นมาจากบริเวณอกของเทียนชิงหยาง

เทียนชิงหยางยื่นมือเข้าไป ล้วงเกราะหัวใจออกมาจากทรวงอก ลวดลายยันต์ปากว้าด้านบนแตกละเอียดไปหมด เมื่อมองดูแล้วก็เหมือนจะถูกพลังอันแข็งแกร่งผ่าลงจนแยกออก

ลู่ฝานมองไปที่เกราะกระจกนี้ พยักหน้าและพูดว่า: “เป็นแบบนี้นี่เอง ดูเหมือนว่าจะเป็นกระจกปากว้าที่คัดเลือกออกมาจากในคลังบู๊ ที่ได้ช่วยนายต้านทานพลังเอาไว้ไม่น้อย มิเช่นนั้นตอนนี้ นายคงจะนอนกองอยู่ที่ด้านหน้าของฉันแล้ว! ”

เทียนชิงหยางเบะปาก หัวเราะขึ้น แล้วก็โยนกระจกทิ้งลงไปบนพื้น

“ลู่ฝาน ฉันยอมรับว่าฉันดูถูกนายเกินไป ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกคนต่างก็ดูถูกนายเกินไป นายก็เหมือนกับฉัน ต่างก็เป็นอัจฉริยะที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในหนึ่งศตวรรษ ฉันควรที่จะ เห็นว่านายเป็นคู่ต่อกรของฉันตั้งแต่แรกแล้ว”

ลู่ฝานขมวดคิ้วและมองไปที่เขา เคยพบเจอคนที่หน้าด้านแล้ว แต่ยังไม่เคยพบเจอคนที่หน้าด้านมากขนาดนี้มาก่อน

ขนาดถูกทำร้ายจนอยู่ในสภาพนี้แล้ว ยังจะชื่นชมยกย่องตนเองอีก การยอมรับความพ่ายแพ้นั้น มันยากขนาดนี้เลยเหรอ?

ลู่ฝานตัดสินใจใช้กระบี่แทงไปที่เขาอีกครั้ง เพื่อให้เขาล้มลงโดยสิ้นเชิง

เมื่อคิดแบบนี้แล้ว ลู่ฝานก็ลงมือกระทำแบบนี้เลย ลู่ฝานใช้มือกวัดแกว่งกระบี่ แทงเข้าไปที่ไหล่ของเทียนชิงหยาง

แต่วินาทีต่อมา เทียนชิงหยางก็พลันยกมือสองข้างขึ้น รองรับกระบี่หนักของลู่ฝานเอาไว้

พลังที่แข็งแกร่งของลู่ฝาน ทำให้ข้อเท้าของเทียนชิงหยางจมลึกลงไปในดิน

เทียนชิงหยางกระอักเลือดออกมา แต่ก็ยังคงต้านทานกระบี่นี้ของลู่ฝานเอาไว้ได้

“คิดที่จะเอาชนะฉัน มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก! ”

เทียนชิงหยางกัดฟันพูดขึ้น

ทันใดนั้น เทียนชิงหยางก็ใช้มือตบตีไปที่หัวใจของตนเอง

ลู่ฝานสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน พลังสีแดงดวงหนึ่ง ราวกับเปลวเพลิงได้ลุกไหม้ขึ้นที่ใต้ผิวหนังของเขา

“ไม่ เทียนชิงหยาง หยุดก่อน! ”

เทียนหลิงเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ก็ตะโกนออกมา แล้วก็กระโดดลงไปบนสังเวียนทันที

ฉินซางต้าตี้โบกมือ ลำแสงสีทองกระพริบขึ้น และกระแทกใส่เจ้าบ้านเทียนหลิงกระเด็นกลับไป

นั่นคือองครักษ์เกราะม่วงทองคนหนึ่ง ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากที่ไหน และก็ไม่มีใครรู้ว่า เขาปรากฏตัวขึ้นมาได้อย่างไร

แต่เมื่อเขาลงมือ ก็ชกเจ้าบ้านเทียนหลิงกลับขึ้นไปในทันที

ชายหนุ่มผมยาวพลิ้วไสว พูดขึ้นด้วยเสียงที่หนักแน่นว่า: “เจ้าบ้านตระกูลเทียน นั่งให้ดี ๆ อย่าได้เคลื่อนไหวอีกแล้ว! ”