บทที่ 1373

ลู่ฝานขานรับเสียงเบา ประคองหวูเฉินไปนอนอีกด้านก่อน จากนั้นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ออกมาทั้งหมด

ตอนพูดถึงเรื่องวิญญาณจักรพรรดิอู่ ลู่ฝานจงใจละไว้ บอกแค่ว่าเป็นวิญญาณของผู้แข็งแกร่งเท่านั้น

ได้ยินว่าลุงเฒ่าหวูเอายาเทพเม็ดที่สองให้ลู่ฝานกิน ไอ้อ้วนตงถึงกับถอนหายใจยาว

ลู่ฝานถามด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ผู้อาวุโส อาจารย์ฉันยังทนได้อีกนานแค่ไหน”

ไอ้อ้วนตงไม่ตอบ มองเฟิงเสี่ยวชี่แล้วพูดว่า “เสี่ยวชี่ นายกลับไปก่อนเถอะ”

เฟิงเสี่ยวชี่พยักหน้า แล้วเดินออกจากร้านเหล้า

ไอ้อ้วนตงสะบัดมือปิดประตู จากนั้นถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “ตอนนี้เขามีพลังชีวิตเล็กน้อย ไม่มีพลังแล้ว วิญญาณเปราะบาง เหลือเวลาไม่มากแล้ว ฉันคิดว่าอีก 2-3 เดือนก็คงตายแล้ว”

ลู่ฝานพูดเสียงดัง “2-3 เดือนเหรอ”

ไอ้อ้วนตงกดไหล่ลู่ฝานแล้วพูดว่า “อย่าวู่วาม นี่เป็นอาการก่อนที่ฉันยังไม่รักษาให้เขา เขากินเหล้าพลังชีวิตของฉันไปหนึ่งกา อีกทั้งฉันยังวางผนึกเอาไว้ในตัวเขา คงทนได้อีกประมาณ 3-5 ปี ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่หลังจาก 3-5 ปี ร่างกายของเขาจะทรุดลง เพราะพลังของฉันต้านทานกฎธรรมชาติไม่ได้หรอก!”

ลู่ฝานพึมพำว่า “3-5 ปี ก็หมายความว่าภายใน 3-5 ปีนี้ ต้องหาวิธีรักษาอาจารย์ให้ได้”

ไอ้อ้วนตงพยักหน้าพูดว่า “ใช่ เขาเคยบอกนายไหมว่ารักษาอาการบาดเจ็บของเขาต้องใช้อะไรบ้าง”

แววตาลู่ฝานเป็นประกาย กำหมัดแน่นแล้วพูดว่า “เคยบอก ของสองอย่าง”

ไอ้อ้วนตงถามว่า “ของสองอย่างคืออะไร”