บทที่ 1374

ลู่ฝานไม่ได้ตอบ รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ไอ้อ้วนตงมองลู่ฝานเดินออกไป จู่ๆ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เฟิงเสี่ยวชี่ ไม่ต้องหลบแล้ว ออกมาเถอะ!”

เฟิงเสี่ยวชี่ค่อยๆ เดินเข้ามาด้านในอีกครั้ง

เฟิงเสี่ยวชี่พูดด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มว่า “อาเล็กชอบลู่ฝานมากไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงรับเขาเป็นศิษย์ไม่ได้ล่ะ”

ไอ้อ้วนตงพูดว่า “เพราะเขาเหมือนคนคนหนึ่งเกินไป”

เฟิงเสี่ยวชี่ถามว่า “ใคร”

ไอ้อ้วนตงพูดว่า “บูรพาจารย์ของนาย อาจารย์ของฉัน เฟิงเสี่ยวชี่ อีกสักระยะหนึ่งนายตามฉันกลับหุ้นตุ้นเถอะ ถึงเวลาไปเซ่นไหว้หลุมศพอาจารย์แล้ว”

เฟิงเสี่ยวชี่ตาเป็นประกายแวววาว เขาพูดว่า “ฉันไปหุ้นตุ้นได้เหรอ หุ้นตุ้นในตำนานใช่ไหม”

ไอ้อ้วนตงพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “ใช่ พละกำลังของนายแย่เกินไป ต้องกลับไปฝึกฝนให้เต็มที่สักหน่อย เพื่อไม่ให้สายเลือดเทพของฉันขายหน้า การแข่งนานาประเทศอีกสามปี นายต้องคิดทุกวิถีทาง เอาชนะลู่ฝานให้ได้ เข้าใจไหม”

เฟิงเสี่ยวชี่พูดอย่างตกใจว่า “ทำไมล่ะ”

ไอ้อ้วนตงพูดช้าๆ ว่า “เพราะเขาเป็นผู้สืบทอดคนสุดท้ายของสายเลือดสำนักจิ่วเซียว!”

ลมพัดจนเสื้อปลิว ลู่ฝานรีบเดินไปทางเจดีย์ยา

ยังไม่ทันถึง หวูเฉินฟื้นขึ้นมาก่อน เขาพูดเสียงเบาว่า “ลู่ฝาน วางฉันลง!”

ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่บนถนนที่คึกคัก ลู่ฝานรีบวางหวูเฉินลง ประคองเขามานั่งที่ร้านน้ำชาริมถนน

หวูเฉินมองร่างกายตัวเองแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผนึกกฎธรรมชาติ ไอ้อ้วนตงทุ่มสุดตัวเลยนะ”

ลู่ฝานพูดว่า “อาจารย์ ผู้อาวุโสเทพอักษรบอกว่าอาจารย์มีเวลาแค่ 3-5 ปีเท่านั้น”