บทที่ 1403

จักรพรรดินีประเทศหลิงเหมือนจะดีใจเป็นอย่างมาก ปรบมือและพูดขึ้นว่า: “ถูกต้อง ก็คือนายนั่นแหละ รีบขึ้นมาโดยเร็ว! ”

ลู่ฝานงุนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรกันแน่

หลิงเหยาเองก็ขมวดคิ้วขึ้น ดึงไปที่ชายเสื้อของลู่ฝาน และพูดเบา ๆ ว่า: “ลู่ฝาน เกิดอะไรขึ้นเหรอ! ”

ลู่ฝานตอบกลับเบา ๆ ว่า: “ไม่รู้เหมือนกัน! ”

ขณะที่พูดนั้น ลู่ฝานก็เดินขึ้นไปข้างหน้าด้วย

เท้าของลู่ฝานเหยียบลงไปบนพื้นที่อ่อนนุ่ม แล้วเดินขึ้นไปข้างบน จนมาถึงเบื้องหน้าของจักรพรรดินีประเทศหลิงแล้ว

จักรพรรดินีประเทศหลิงยิ้มอย่างเริงร่า แล้วก็เดินอ้อมมาที่ด้านหลังของลู่ฝาน และเริ่มที่จะลูบคลำไปที่แผ่นหลังของลู่ฝาน

“นายไม่มีปีกจริง ๆ ด้วย พระเจ้า อย่างนั้นนายก็บินไม่ได้น่ะสิ? ช่างน่าสงสารจริง ๆ”

จักรพรรดินีประเทศหลิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เสียดาย

ในสายตาของเธอแล้วหากว่าไม่มีปีก ก็เท่ากับว่าเป็นคนพิการ ทำให้ลู่ฝานถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย

เวลานี้ ก็มีชายชราคนหนึ่งบินออกมาจากเกสรดอกไม้ และพูดขึ้นว่า: “ฝ่าบาท ระมัดระวังในคำพูดและการกระทำของตนเองด้วย”

น้ำเสียงค่อนข้างเข้มงวด เหมือนกับว่ากำลังอบรมเด็กน้อยอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อได้ยินเสียงของชายชราผู้นี้แล้ว จักรพรรดินีประเทศหลิงก็ร่างกายสั่นเทาขึ้น เหมือนว่าเธอจะกลัวชายชราผู้นี้อย่างมาก แล้วก็ก้มหน้าลงและพูดว่า: “รู้แล้ว”

จากนั้นก็กลับไปนั่งลงอย่างเรียบร้อยเหมือนเดิม

มหาเสนาบดีหลินที่ยืนอยู่ด้านหน้าของธิดาเทพนั้น ก็ได้ส่งสายตาที่โกรธแค้นไปยังชายชราผู้นั้น

ลู่ฝานค่อย ๆ เดินลงมา และถอนหายใจยาว